Ho Chi Minstad en de tunnels van Chu Chi


Dit verhaal is 20 januari 2012 geschreven.

Ik heb aan jullie allemaal gedacht hoor, hier aan het strand onder de palmbomen, blauwe lucht. Hier en daar een mooi wit wolkje. En een blauwe zee, zover als je kijken kunt. Nadeel, er is inderdaad een hangmat, maar die hangt op zo’n oncorfortabele plek, precies voor zo’n balie om surfplanken te huren. Aangezien de wind toch vanaf zee komt, windkracht vier (dat is een aardrijkskundig verhaal) zie ik maar af van de hangmat.  Tot nu toe schreef ik iedere avond in een half uurtje even het verhaal van de dag, met een eindbewerking voor het moment van plaatsen. Jaja deze jongen heeft nog wel iets opgestoken van zijn journalistieke studie! Maar aangezien ik hier aan het strand in Mui Né toch niets beleef bleef ik dat maar uitstellen. Nu op deze fraaie, warme woensdagochtend ga ik toch maar schrijven, want vanaf vrijdag wordt het weer druk. En dat met naast mij een heerlijke ananascocktail!

Even denken op welke dag dit verhaal ook alweer hoort te beginnen. Ohja zondag. Toen vloog ik naar Ho Chi Min Stad (in het vervolg hcmc). Het vroegere Saigon. Eerst een taxi van Hoi An naar Da Nang. Stap ik de taxi uit, zie ik daar ineens uit een andere taxi een Slowaak uitstappen, wiens naam ik vergeten ben. Hij had in Hué dezelfde dagtour als mij. Vervolgens die hypermoderne, gloednieuwe terminal in. Koffertje afgeven en inchecken. Sta ik daar achter twee Nederlanders (Michael en Annemiek), die toevallig dezelfde vlucht hebben en in hcmc in hetzelfde hotel verblijven. Hen kende ik dan weer van mijn verblijf in het hotel in Hanoi. Afgesproken om in hcmc de taxi dan maar te combineren.

Die Vietnamezen zijn de toekomst wel vooruit zeg! Er is denk ik nog niet lang geleden een grote terminal voor aankomst en vertrek aangelegd, met daarvoor een parkeerplaats waarop je zou kunnen verdwalen. Mits vol. Nu stond er niet één auto! Ik snap ook wel, dat ze eerst een toch behoorlijk vliegveld hebben gebouwd, om in de toekomst de vele toeristen te kunnen verwerken. De hele kustlijn wordt namelijk volgebouwd met hotels en resorts. Hier zie je dus duidelijk dat Vietnam aan de weg timmert. En ik denk dat Vietnam zich straks kan meten met de huidige zonovergoten oorden.

De vlucht had 1,5 uur vertraging. Hierdoor waren we pas om 18.00 uur in het hotel. Op uitnodiging van mijn Nederlandse reisgenoten gingen we met z’n drieëen de stad in. Het was al donker, hadden we niet verwacht. Eerst even wat wezen drinken, daarna wat gegeten en zo waren we om 22.00 uur weer in het hotel. Hcmc is duidelijk moderner dan Hanoi, met meer structuur in het verkeer, en meer groen. Echt een stad die zich deels kan meten met de grote Aziatische steden. Een deel van de stad is toch nog steeds zoals ik al had gezien. In de reisgids stond trouwens dat de Vietnamese bevolking (over de 80 miljoen) voor 70% bestaat uit personen jonger dan 35 jaar. Ik verbaasde me al over zoveel jongelingen! Vietnam telt 30 miljoen studenten!

De volgende dag (maandag) had ik mijn eigen programma in de stad. Eerst het oorlogsmuseum, daarna het paleis van de herreniging en de notre dame kathedraal. Om 9.00 uur stap ik mijn hotel uit, en ik loop aan tegen een vieze, warme lucht. Het is dan al ruim 30 graden. En al die uitlaatgassen van die vele miljoenen scooters en auto’s (hcmc is een van de dichtstbevolkte steden ter wereld) maakt het er allemaal niet prettiger op. Die uitlaatgassen kunnen ook niet weg, het blijft hangen tussen al die hoogbouw. Nu was ik alleen maandag en vandaag in hcmc, dus kan het niet zoveel kwaad. Maar ik had na een dag in deze stad al keelproblemen. Je zal er maar wonen! Daarom draagt de lokale bevolking ook overal een mondkapje.

Het oorlogsmuseum. Over de amerikaanse invasie en het gevecht met de vietnamezen. Je weet werkelijk niet wat je ziet en leest. Vele malen heftiger dan het museum in hanoi. Daarom ook veel boeiender. Als toerist mag je een bezoek aan dit museum eigenlijk niet overslaan. Binnen is het vrij stil. Hier en daar wat geroezemoes, maar vrij stil. Iedereen is onder de indruk van het leed dat de Amerikanen hier hebben aangericht.  Een van de Amerikaanse opvattingen toen: ‘If it’s death, then it’s Vietcong.’ Dan schrik je wel even. Of een jongetje dat op zijn broertje ging liggen. Om hem te beschermen. ‘Then the soldiers finished them off.’ De amerikanen zaten duidelijk fout, en sommige amerikanen zeggen dat hier nog steeds. Ik denk dat ik er 2,5 uur heb rondgelopen. Toen vond ik wel genoeg. Een kritische kanttekening: de weergave is alleen vanuit voorhamers perspectief.

Ik vervolgde mijn weg en kwam uit bij het paleis van de herreniging. Dit is het voormalige presidentiele paleis. Daarbuiten staan communistische tanks die op 30 april 1975 door de hekken drongen en de val van saigon inluidden. Dit resulteerde in de hereniging en vorming van de socialistische republiek vietnam. In het gebouw is het terug in de tijd.  Het geeft een indruk van hoe het eruit zag voor de oorlog. Oud meubelair, kantoortjes, ontvangstruimten en telefoons in allerlei kleuren. Daarna nog even de notre dame. Hcmc heeft nogal wat franse invloeden, aangezien in het verleden saigon deel uitmaakte van de franse unie van indochina. Het is maar dat u het weet.

Dinsdag ging het wekkertje al om 5.00 uur af. Moest een trein naar Phan Thiet halen. Vandaar zou ik per taxi verder reizen naar Mui né. Ook hier aan de kust weer veel hotels en resorts. Ik verblijf ook in zo’n resort. Heb er mijn eigen appartementje op twee minuten lopen van het strand. Rond 12.00 uur even inchecken, wat gegeten en vervolgens tot een uur of 19.00 aan het zwembad gelegen en geslapen. Nee, niet aan het strand. Daar ligt vrijwel niemand te bakken. Dit vanwege de harde van zee afkomende wind. Voor watersporters is het hier meer geschikt, en die hebben dan ook de overhand.

Woensdagochtend eigenlijk hetzelfde beeld. Uitslapen, eten, slapen in de zon. Om mij heen zie en hoor ik veel russisch. Alsof er hier vijf jaar geleden een Russisch schip is verdwaald en het strand wel aangenaam vond. Zelfs de boekingskantoortjes zijn Russisch! Omdat ik mij toch een beetje verveelde, heb ik nog maar even een middagtourtje geboekt naar de witte en rode zandduinen. Echt een strand mens ben ik nooit geweest, maar zo even drie dagen niks doen om de accu even op te laden kan geen kwaad!

Die zandduinen kort samengevat, het is gewoon een heleboel zand. Maar niet eens aan de kust! Toch is het ook weer geen woestijn. Maar wel een mooi decor voor wat fraaie foto’s. Naast een hoop japanners was er ook nog de engelse laura. Ook alleen op reis in deze regio, maar nog niet eerder tegengekomen. Haar vriend verblijft momenteel in afghanistan, waardoor zij ook wat tijd had om te reizen. Leuk dat iedereen weer zijn eigen verhalen heeft. Dus zij was een beetje het model, en ik de fotograaf! Nou, dat resulteerde in wat mooie foto’s… Zo met de ondergaande zon op de achtergrond. Maar laat ik benadrukken: gewoon gezellig!

Bij terugkomst in Mui Né had ik trek in een pizza. Extra groot. Komt op een gegeven moment de Italiaanse eigenaar even kijken hoe het er in zijn restaurant aan toe gaat. Nu lag er hier en daar wat op de grond, en één meisje stond nou net op de verkeerde plaats. Die kreeg dus voor het oog van iedereen de wind van voren. Ook nog in het Engels! Minpuntje voor de eigenaar. Donderdagochtend even naar het strand, voor de opkomst van de zon. Wekkertje om 5.00 uur, maar voor wat mooie foto’s heb ik dat wel over. Daarna weer verder gegaan met niks doenen en slapen.  De middag bestond weer uit een vijf uur durende treinreis, terug naar hcmc. Al kwam daar nog een uur extra bij om tegemoetkomende treinen te laten passeren. Dit traject is dus maar één spoor. Zo stonden we dus zes maal tien minuten stil. Het duurde dus weer lang, en ik was ook nog eens de enige Westerling in deze coupé.

Overigens ook drie erg jonge kinderen en hun gehuil. Daar heb ik absoluut geen probleem mee. Waar ik wel een probleem mee heb, is dat zelfs de moeders gewoon veelvuldig gaan slaan als het kind niet luisterd en daarna de kleine een tijdje gaan negeren. Nu heb ik daar geen ervaring mee, maar voorzichtig gezegd maak je het dan denk ik alleen nog maar erger. Maar het schijnt hier normaal te zijn. Het is niet de eerste keer dat ik dit zie.

Terwijl volgens mij, ik spreek de taal niet, in dit geval de kleine gewoon even bij zijn of haar moeder op schoot wilde zitten. Voor zo’n kleine is het ook een lange duffe treinreis. Dachten ze hier nu werkelijk dat zo’n kleine zes uur op een stoel voor zich uit gaat zitten koekeloeren…?! Omdat ik slechts de enige Westerling ben, en de overige vietnamezen net deden alsof het de normaalste zaak van de wereld is, besloot ik me er maar niet mee te bemoeien. Engels spreken doen ze toch niet, en dan wordt het al snel handwerk. Maar heftig is het wel! Bovenstaande ook met mijn schotse vriend ray besproken. Hem en zijn vrouw Maggie had ik in hanoi al leren kennen. Ook tijdens de sapa–tour waren zij erbij. Toen ik gisteravond (donderdag) na het inchecken in het hotel in hcmc een restaurant op ging zoeken, zaten zij bij het eerste restaurant dat ik tegen kwam. Dus ook maar even een pizza gegeten, en daarna met ray nog enkele biertjes.

Voor vrijdag had ik een excursie naar de Chu Chi tunnels geboekt. Onze tourgids was een Vietnamees die destijds namens de Amerika heeft gevochten. Hij was daar luitenant. Dus dat was al uitermate boeiend. Oorlog voeren tegen je eigen land. Maar hij is wel iemand die een andere kijk op de Vietnam-oorlog wist te geven. Het was voor beide kampen doodschieten, of zelf doodgeschoten worden. Het verschil was dat de Amerikanen niet wisten waar de Vietcong zich ophield, terwijl de Vietcong wel altijd wist waar de Amerikanen waren. De Vietnamezen waren echt slim! Ook volgens de gids, mede dankzij de aanleg van het hele tunnelcomplex. Daar heeft de vietcong zeker twintig jaar in gewoond. Kinderen in op laten groeien. Vanaf geboorte!

Wij toeristen hebben slechts honderd meter in een deel van de 258 kilometer lange tunnels afgelegd. Ik kwam weer boven alsof de trainert mij aan een pittige conditietraining had onderworpen. De benen doen al pijn na vijf stappen, aangezien je gehurkt moet lopen. Nu is dit deel van het traject speciaal voor toeristen wat ruimer gemaakt, in werkelijkheid waren de tunnels nog smaller. Petje af voor de Vietnamezen die dit complex met slechts een schep hebben uitgegraven!

Het verblijf in hcmc afgesloten met nog vijf leeftijdsgenoten. Restaurantje, en daarna voor 0,50 eurocent biertjes drinken, zittend op zo’n ultra klein stoeltje op de stoep. In dit gezelschap waren ook weer twee Nederlanders. Zo waren er alweer 24 dagen voorbij en beviel de trip mij uitermate goed. Ik was dan wel alleen op pad, maar eigenlijk geen moment alleen geweest. Steeds weer ontmoet je nieuwe mensen. Dat is ook het leuke van zo’n lange periode alleen op pad. Helaas was het eind van mijn verblijf in Vietnam in zicht.

Morgen vertrek ik voor een driedaagse bootreis naar de hoofdstad van buurland Cambodja: Phnom Penh. Tijdens mijn tocht over de Mekong Delta heb ik nog twee overnachtingen op Vietnamees grondgebiet. Een overnachting in Can Tho, een overnachting in Chau Doc. De derde dag (maandag) steek ik per boot de grens over. Het laatste deel van het traject gaat per speedboot. In Cambodja zou ik maar één week verblijven, wat denk ik genoeg is voor de historische hoogtepunten in de hoodstad en het verder in het land gelegen Ankor Wat.

Advertenties
Categorieën:Azië, Vietnam, Vietnam, Cambodja & Thailand 2012Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: