De Tempels van Ankor


Dit verhaal is geschreven op 28 januari 2012.

Just rollin’. Rollin’. Rollin’ yeah. Rollin’ on the river! Zo klonk het in gedachten, al varend over de Mekong van Phnom Penh naar Siem Reap. Zes uur varen per speedboot. Het eerste uur binnen gezeten, om nog een beetje wakker te worden.  Vervolgens even boven op het dek gezeten, na mezelf flink ingesmeerd te hebben. Aan de toen laatst gemaakte foto kon ik terugzien dat ik zeker vier uur geslapen moet hebben. In de brandende zon. Dat was dus niet de bedoeling. Resultaat was dat ik hier en daar toch behoorlijk verbrand was.

Er lagen op het dek meer toeristen te bakken, zag ik toen ik wakker werd. Midden op zee. Precies, Cambodja heeft centraal in het land haar eigen zee. Al noemen ze het zelf een meer, het Tonle Sap. Maar tot aan de horizon was in de omtrek niets anders te zien dan water. Behalve dan de toeristen op een lange smalle speedboot. Ik ben er nog even bij gaan staan. Dat voelde machtig. Ik waande me kapitein Jack sparrow. Jammer dat dit scheepje geen mast had. Met daaraan prachtige witte zeilen. Nee, achter mij brulde een smerig rokende motor.

De boot bracht mij naar het één miljoen inwoners tellende Siem Reap. Draait ook weer volledig op toerisme. Veel leuke restaurants, bars en allerlei markten waar je je geld kwijt kan. Nadeel is dat je hier in Cambodja in Dollars betaald. Dat betekend toch meestal gewoon de hoofdprijs. Siem Reap ligt vlakbij het hoogtepunt van de hele reis: Ankor Wat! Iets verderop ligt het ook te bezoeken Ankor Thom. In de hele regio staan meer tempels dan het totaal aantal dagen dat ik weg ben, al ga ik ze niet allemaal bezoeken. Ik stel me tevreden met drie andere tempels naast de genoemde twee.

De Tempels van Ankor liggen verspreid over een een gebied van 300 vierkante kilometer en staan sinds 1992 op de Werelderfgoedlijst. De verschillende tempels zijn gebouwd door verschillende koningen en zien er dus niet hetzelfde uit. De oudste monumenten nemen je mee naar het jaar 802. Op de boot had ik verder nog gelezen dat de oorsprong van veel tempels vrij onzeker is en dat de Ankor Wat de meest mythische en mysterieuze tempel is van het hele complex. Nou, dat schroef mijn hoge verwachtingspatroon nog eens extra op!

Ik ga jullie verder niet opzadelen met een lange theoretische tekst, want daar zitten jullie niet op te wachten. De meest beroemde tempels zou ik vrijdag met een gids en vier anderen bezoeken. De tempels die ik bezoek liggen midden in het bos. Het decor is fabelachtig! Maar de Ankor Wat is met afstand de enige reden waarom ik hier ben. Het bezoekmoment kan ook eigenlijk niet beter. Zo ongeveer halverwege de reis. Het was niet eenvoudig het tempelcomplex rustig te bezoeken. Om 9.00 uur kwamen we aan bij de Ankor Wat. Veel te laat eigenlijk. In een lange, lange, lange stoet aan toerbussen, tuktuks, fietsers, auto’s vonden ook wij onze weg.

Omdat de gids het te druk vond betraden we de Ankor Wat via een zij-ingang. Wisten wij veel op dat moment! Ook de tempel zelf, de centrale toren in het midden van de andere vier, hebben we niet beklommen. Er was een wachtijd van vijftien minuten per honderd personen. Toen wij arriveerden bedroeg de wachttijd twee uur. Stonden we in 1,5 uur weer buiten zonder de toeristische route door de tempel te bewandelen. Die route is er toch verdomme niet voor niks?! En de gids liep maar te raaskallen over stenen, jaartallen en koningen. Veel liet hij niet zien en veel bijzonders had hij ook niet te melden.

Zo ging het ook bij de andere tempels Bayon, Baphoun, Ta Phrom en Ankor Thom. Op dit moment weet ik ook niet of ik wel alles heb gezien van wat op het programma stond. Onder die andere vier groepsleden bevonden zich nog twee Nederlanders van mijn leeftijd, Chris en Anne. Dus om de beurt probeerden we de gids een beetje terug te brengen op de route waar iedereen liep, want we hadden het idee dat we veel misten. Aan het eind van de tour (16.30) hadden we nou niet bepaald een tevreden gevoel. Natuurlijk was ik onder de indruk van dit prachtige bouwwerk. Iedere steen zo mooi bewerkt! Hele schilderingen zijn er aangebracht op de muren. Je zal in de Ankor Wat overigens niet verdwalen, maar wat is het groot! En er omheen ligt een vijf kilometer lange gracht van tweehonderd meter breed. Kijk, dat noem ik nou een gracht!

De gids was in de tempel van Ta Phrom vergeten ons de boom te laten zien die in de film Tomb Raider is gebruikt. Wij realiseerden ons dat toen we de tempel al bijna uit waren. Konden we heel dat eind weer terug en aansluiten in de rij. Want ja, meneer nam weer eens een kortere route om alle toeristen te ontwijken!

Op de terugweg heb ik me nog eens af laten zetten bij de Ankor Wat. Vroeg de gids of hij een tuktuk naar het hotel voor me regelen moest. Nee, ik regel het allemaal zelf wel. En of ik voor vandaag (zaterdag, moment van schrijven) al plannen had. Ja, ik zou teruggaan naar de Ankor Wat. Om de opkomst van de zon te bekijken én om op mijn gemak de hele route nog eens af te lopen, én om voor de drukte mijn foto’s te maken, én om te zien wat ik vandaag gemist had. Hij voelde de bui denk ik al hangen, een fooi zat er niet in. Vroeg hij of hij een bevriende tuktuk rijder voor me moest bellen. Nee hoor, ik vind er zelf wel één.

Vandaag (zaterdag) ben ik dus teruggegaan. Koste me net als vrijdag weer twintig dollar entreegeld. Maar ik ging vooral terug voor die ene foto. En ik moet die strontirritante Japanners niet op m’n foto. Lopen ze daar met een grote telelens en hun statief door de tempels. Willen ze eerst allemaal alleen op de foto. Daarna in koppels. En dan nog allemaal samen.mOf ik een foto wilde maken van hun als groep. Nee, ga weg! Er zijn hier nog honderden toeristen die een foto willen maken, en die allemaal staan te wachten tot jullie zijn opgehoepeld! Een Engelsman viel me op Gordon Ramsey achtige wijze bij. Echt, dat Japanse volk denkt dus werkelijk dat de planeet van hun alleen is! De meeste toeristen begrijpen elkaar. En als jij iemand zijn of haar fotomoment gunt, dan gunnen ze jou dat ook. Maar dat gaat in Japan dus anders.

De wekker ging na niet veel uurtjes geslapen te hebben om 4.30 af. Om 5.00 uur zou ik per tuktuk vanaf mijn hotel naar de Ankor Wat gaan. Ik bleek niet de enige. Onderweg nog meer volle tuktuks. Allemaal willen we de opkomende zon zien. De ondergaande zon bleek hier niet mogelijk, wegens de stand van de zon en de ligging van de Ankor Wat. Ik was ruim op tijd en had een plaatsje op de eerste rij. Kon ik nog zitten ook. Een Cambodjaan zorgde voor koffie. Twee dollar??? Die dollars die vliegen eruit! Beetje jammer ook dat achter mij een hele zwerm Japanners was neergestreken. Als door een plaag wordt je erdoor achtervolgt.

Maar werkelijk waar, toen de zon langzaam op kwam… Dat was het vroege opstaan en een tweede bezoek meer dan waard! Daarna op m’n gemak het rondje nog eens gelopen. Ditmaal wel via de hoodingang. En ditmaal wel de tempel zelf beklommen. Stond nog geen rij! En hier en daar nog wat mooie foto’s gemaakt en gekomen op plekken die we vrijdag niet hebben gezien. Dus was de nare smaak van vrijdag ook weer weg. Het was pas 9.30, maar ik ben niet doorgegaan naar de andere tempels. Dit is mijn laatste dag in Cambodja, en die gebruik ik nu maar vooral om uit de zon te blijven. Krijg nog drie weken Thailand en de brandende zon voor m’n kiezen. Nog even in de stad wat gegeten en een voetmassage gehad door tientallen kleine visjes. En nu zit ik hier heerlijk in de schaduw, aan de rand van het zwembad van het hotel. Een keertje afkoelen kan geen kwaad.

Zijn de Tempels van Ankor echt zo populair? Ja. Jaarlijks komen hier drie miljoen toeristen. Die brengen dus met elk minimaal één bezoek zestig miljoen dollar in het laatje. Waarvan er één miljoen naar de tempels gaat voor onderhoud en restauratie. Sommige delen zijn of worden herbouwd, dus we zijn bij sommige tempels net op tijd. En die andere 59 miljoen?! De Cambodjaanse schatkist? Hotels schieten als paddestoelen uit de grond. Men is inmiddels zelfs bezig een gloednieuw vliegveld aan te leggen. Gaan onze miljoenen zeker daar naartoe. In 2015 verwacht men hier zeven miljoen bezoekers en in 2020 al twaalf miljoen op jaaarbasis. Siem Reap is daar dan wel klaar voor. Al gaat het wel haar charme verliezen. De knusse hotels en winkeltjes zullen op termijn plaats maken voor hoogbouw.

En Ankor, is dat er op berekend? Ik denk van niet. Ankor gaat dat bezoekersaantal niet aan kunnen. In iedergeval niet zoals het nu gaat. Ze zullen op termijn iets van een maximale capaciteit per uur in iedere tempel in moeten stellen. Denk ik. Waarbij je met je kaartje bij iedere tempel moet inchecken. En dat wanneer een tempel vol is, je er pas in kunt als er iemand uit gaat. Zoiets. Ik gooi ook maar een balletje op. Maar zoals vrijdag was al niet echt leuk. En als de aantallen nog groter worder, heeft het echt geen zin. En vaste wandelroutes. Nu mag iedereen overal komen en loopt dus iedereen continu door elkaar. Maar niet zoals de Japanners. Die zijn gewoon verschrikkelijk. Met plezier foto’s maken naar jou tevredenheid is er na negen uur niet meer bij. Veel te druk.

Ze zullen iets moeten verzinnen om de drukte in de hand te houden. Dit voor het plezier van iedere toerist. Je betaald toch twintig dollar per dag. Dat is veel geld voor zo’n kort bezoek. En als het dan zo druk is (te druk) raak je snel geirriteerd. Maar voor wie nog met plezier de grootsheid van de Tempels van Ankor wil beleven: wacht er niet mee tot over vijf of tien jaar, ga vroeg in de ochtend en ga vooral zonder gids!

Advertenties
Categorieën:Ankor Wat, Azië, Vietnam, Cambodja & Thailand 2012Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: