Hoofd, schouders, knie & teen!


Dit verhaal is geschreven op 18 februari 2012.

Woensdagochtend vertrok ik dus voor een 2-daagse trekking naar de omgeving van Chang Dao. Eerst even naar een lokale markt. De gids tijdens deze twee dagen, Chai, zou de lunch en het avondeten gaan verzorgen. Daarna bezochten we per minibus een trainingskamp voor olifanten. Uiteraard deze prachtige viervoeters op bananen getracteerd. Leuk hoor! Daarna gingen de olifanten in bad. Dat betekend dat ze met de mahout zittend in hun nek de rivier in lopen en heel relaxed in het water gaan liggen. En de mahout maar schrobben! Fris en fruitig kwamen ze uit bad. Klaar om aan ons een beetje te laten zien wat ze kunnen. En dat ze kunnen werken in teamverband.

Een olifant kan tot zijn pensioengerechtigde leeftijd van zestog jaar in het kamp blijven. In een periode van drie tot vijf jaar leert hij daar alle werkzaamheden waarvoor de Thai hen nodig achten. Dat leert hij van de mahout. Een mahout is de trainer en berijder van een olifant. Om mahout te kunnen worden is een training nodig van tien dagen. In deze periode leert de mens hoe een olifant te trainen en alle commando’s die hij daarvoor nodig heeft. Deze periode is ook nodig om de olifant aan zijn toekomstige trainer/berijder te laten wennen. Na tien dagen herkent de olifant de geur van zijn toekomstige trainer/berijder. Door deze geur weet de olifant precies wie zijn trainer/berijder is.

Tussen de werkzaamheden door vermaken ze de toeristen. Al heb ik het dan weer niet op die aangeleerde kunstjes. Het rondrijden (tijdens een trekking) van toeristen vinden ze denk ik best wel leuk. Ook het stapelen en slepen van hout kan er nog wel mee door. Immers, wij gebruiken paarden ook voor van alles en nog wat. Waar ik ook absoluut op tegen ben, is dat olifanten ook lange tijd aan de ketting staan in soms veel te kleine hokken. En of je olifanten met een bamboestok moet slaan? Daar zijn de meningen over verdeelt. Maar wij slaan paarden ook met de zweep. Sommige toeristen vinden het bij de olifanten niet kunnen, maar bij paarden wel. Dat vind ik zomaar een beetje raar. Meten met twee maten noemen we dat. Ik vraag me nog steeds af hoe ze die olifanten nou precies trainen. Chai was er opzich wel rooskleurig over. Maar andere verhalen en internet geven hier en daar toch een wat mishandelend beeld.

Ik heb dit laatste niet met eigen ogen gezien, en kan er dus niet echt over oordelen. Maar ik vermoed dat er haast wel mishandeling aan te pas moet komen. Het beest kan immers niet spreken en een mens niet verstaan. Dus, moet het haast wel anders. Hoe moeten olifanten alle commando’s anders kunnen begrijpen? De enige plek om dat te onderzoeken is het elephant nature camp. Blijkt een soort opvanghuis te zijn. Hiervoor heb ik helaas geen tijd.

Chai had tussen de middag een volle pan macaroni klaar gemaakt. Ik had eigenlijk een locaal gerecht verwacht, maar ik denk dat hij voor een veilig gerecht heeft gekozen! Maar buitengewoon smakelijk. Na de lunch te voet door de bergen. Met een bamboestok in de hand, en camera om mijn nek trokken we langs steile afgronden en gladde hellingen. We meden zoveel mogelijk de zon, door te klimmen aan de andere kant van de berg dan daar waar de zon op scheen. In de schaduw was het nog ontzettend warm. De tocht leek op een conditietraining ter voorbereiding op het nieuwe seizoen. Er werd water gezopen! Als zweet kwam dit er net zo snel weer uit.

Na een pittige afdaling kwamen we om 16.00 uur aan bij een bergdorpje waar de Palong leeft. Dichtbij de grens met Myanmar. Deze minderheden zijn in het verleden uit het toenmalige Birma verdreven. Met toestemming van de koning van Thailand mogen ze hier hun leven leiden. Degenen die destijds als eersten de grens over kwamen, hebben tot op de dag van vandaag geen Thais paspoort. Zullen ze ook nooit krijgen. Ze worden gedoogd, omdat ze in Myanmar niet meer mogen wonen. Kinderen die ze op Thais grondgebied (!) op de wereld zetten, krijgen wel een Thais paspoort.

Het dorp bestaat uit houten hutjes. Wc– en douchehokjes waar je gewoon door de houten ommuring heen kunt kijken. Veel zwijnen, kippen en honden. Groente en fruit halen ze of verbouwen ze uiteraard op de bergen. Maar er staan ook gewoon tv–antennes, hier en daar een auto en een enkeling heeft zelfs een behoorlijke mobiele telefoon. Dus helemaal arm en van de buitenwereld afgesneden zijn ze ook niet. En de Thaise overheid steunt ze met allerlei projecten op het gebied van ontwikkeling, scholing en gezondheid.

Het avondeten was door Chai en wat locals heel gevarieerd! De keuze was van (mieren)maden tot aan eekhoorn heel ruim te noemen. Maar daarbij ook gewoon het gebruikelijke. Na dit unieke diner ging het kampvuur aan. Lokale meisjes in de leeftijd van zes t/m twintig jaar blijken altijd te gaan zingen en dansen als er toeristen hun dorp met een bezoek vereren. De een had er duidelijk meer zin in dan de ander. De jongsten konden de oogjes maar moeilijk open houden. Af en toe vertederend om te zien! Helemaal voor de lol doen ze zo’n optreden natuurlijk niet. En ouders tuigen hun kroost niet voor niets in klederdracht voor de hier steeds aanwaaiende toeristen. Eind van de avond moet je netjes een donatie doen. Dit geld gaat rechtstreeks naar de school.

De moeite die ze in deze avond staken was grandioos. En het werd alleen maar leuker toen de twee oudsten aan de kant gingen zitten. Wat waren die ongeinteresseerd. Sorry hoor, wij komen hier speciaal voor jullie geld brengen, terwijl we dezelfde souvenirs elders kunnen kopen. Doe dan op z’n minst alsof je het leuk vindt. Maar ja, het werd daardoor wel leuker! De anderen begonnen ook steeds meer te lachen als je even zwaaide. Werden wij gevraagd mee te doen. Moesten we ook nog een liedje zingen. Dat zorgde voor een flink beraad. Wat moesten we hunnie nou voorschotelen? Misschien hoofd, schouders, knie en teen? Dat vingen ze op en begonnen meteen! Je kan van ze zeggen wat je wil, maar ze leren snel en onthouden veel. Daarna nog de macarena. Toch hilarisch!

Om ze van de opiumteelt af te houden krijgt de bevolking bepaalde ondersteuning op het gebied van dorpsontwikkeling, scholing en gezondheid. Maar wel op voorwaarde dat ze gastvrij zijn naar toeristen. Zo krijgen ze van de overheid allerlei artikelen om als souvenir aan toeristen te verkopen. De opbrengst mogen ze houden. Terwijl wij donderdagochtend aan het ontbijt zaten, verschenen om ons heen diverse kleden. Spulletjes werden uitgestald om aan ons 3-en te verkopen. Heb voor m’n fatsoen wat dingetjes gekocht, want zij doen zoveel moeite voor ons!

Nadat ieder wat leuks had gekocht, was het afscheid nemen geblazen van de inwoners van dit dorp. Daarna was het een klein stukje lopen naar de olifantenhalte. De wat? De olifantenhalte. Trapje op en even wachten tot de olifant was gearriveerd. De reis ging namelijk per olifant verder! We waren het dorp nog niet uit, of onze viervoeter had al een bananenboom uit de grond gehaald. Onder het klimmen en dalen over de bergen werkte de olifant in een half uur de hele boom achter zijn kiezen! Het eindpunt lag 45 minuten verderop. Aldaar ging het weer te voet verder. Twee uur lopen om vervolgens per bamboeraft verder te gaan over een rustig riviertje. Het laatste waar Chai ons mee naartoe nam was een orchideen en vlinder kwekerij. Zo kwam er om 17.00 uur een einde aan deze boeiende 2-daagse trip. In het hotel in chiang mai wat kleren afgegeven om te laten wassen.

Donderdagavond. Mijn aller Ajax zou om één uur thaise tijd aantreden tegen Manchester United. Moest ik toch even opzoek naar een kroeg. Ik wist van eerdere avonden in Chiang Mai al dat dit niet eenvoudig zou worden. Na tienen is deze stad niet meer dan een hoerenparadijs. Natuurlijk kan je in zo’n kroeg best een biertje drinken. Je kunt in deze stad anders niet zoveel kanten op. Wat ik dus ook een keer gedaan heb. Je krijgt dan wel meteen vrouwelijk gezelschap. Omdat het toen valentijnsdag was, had ik daar opzich niet zo’n probleem mee.

Had ik een bar gevonden rond een uur of 21.00, zou die om één uur sluiten. Alleen de hoerententen zouden nog open zijn. Toen ik de hoop had opgegeven en de terugweg al had aangevangen, kwam ik een normale kroeg tegen. Toch nog de wedstrijd gezien. Helaas verloren de mannen van onze Frank! Lag ik om 4 uur op mijn bed, wetende dat om 6 uur de wekker weer ging. Vrijdag ging ik met een groeptour naar de provincie Chiang rai en het drielandenpunt. Dit laatste wordt ook wel de gouden driehoek genoemd. Een driehoek tussen Thailand, Myanmar en Laos waar vroeger opium werd verbouwd. Nu is het dus vooral een toeristische trekpleister. Echt bijzonder was het niet.

We voeren via de Mekong even Myanmar binnen en keerden weer om. Vervolgens voeren we naar Laos, waar we even voet aan wal zetten. Ook maar alleen om daar wat inkopen te doen op een markt. Daar begon ik niet aan. Tas zit al veel te vol. Laos bleek nog vele malen goedkoper dan Thailand. Een Thai is rijk in Laos! Op het programma stond ook nog een bezoek aan een hotspring (ruikend naar rotte eieren) en de tempel Wat Rong Khun. Ondanks dat ik wel een beetje tempel moe was, had ik deze niet willen missen. Het hele bouwwerk is wit. Fascinerend mooi. En ook weer die fraai afgewerkte details. Deze tempel is juist volledig in het wit gebouwd om de reinheid van Boeddha weer te geven. Dit is overigens één van de negen gebouwen die uiteindelijk op dit complex zullen staan. De bouw van dit complex begon in 1997 en zal waarschijlijk pas in 2087 voltooid zijn!

Advertenties
Categorieën:Azië, Thailand, Vietnam, Cambodja & Thailand 2012Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: