Zweten in de Atacama woestijn


Dit verhaal is geschreven op 16 december 2012.

Dit verhaal kan nog net voordat we een paar dagen als van de aardbodem zullen verdwijnen.  Donderdag vlogen we van Paaseiland terug naar Santiago. Om van het eiland nog een foto te kunnen maken vanuit de lucht vroegen we om stoelen aan de linkerkant van het toestel. `Geen probleem, nog plek genoeg`, antwoorde de vriendelijke dame van LAN airlines. Ze plaatste ons echter niet aan de linkerkant van het vliegtuig, zoals gewenst, maar schonk ons tweede stoelen in de business class. Dat vonden wij uiteraard geen probleem. Terwijl het gewone volk (knipoog!) nog in moest stappen kregen wij de menukaart al voorgeschoteld. Onder het genot van een glas champagne lazen we de kaart aandachtig door. Dat zag er toch allemaal super uit!

Vlucht naar Calama

Eenmaal terug in Santiago even snel inchecken in het hotel voor de laatste nacht in de Chileense hoofdstad. Na nog geen anderhalf uur sinds het landen zaten we in een restaurant aan een grote lap vlees. De volgende ochtend even een beetje herinpakken, waarna we rond het middaguur weer richting vliegveld togen. Om twee uur vlogen we naar Calama, om daar per minibus verder te reizen richting San Pedro de Atacama. Calama is een klein stadje in het ruige, stoffige, gortdroge niets. De landingsbaan ligt er niet ver vandaan. Echt al ver in de enorme zandbak, de Atacama woestijn. Bomen groeien er niet. Cactussen zien we niet. Er staat hier zelfs geen grasspriet overeind. Insecten schijnen hier niet te leven, omdat er gewoon geen leven is. We wanen ons op een andere planeet.

Star Wars

Ligt er geen enorme hoeveelheid zand, dan zijn het wel hopen met stenen. Bergen, dat nog eerder. Geen wonder dat de NASA hier tests uitvoerd voordat ze weer een miljardenen kostend karretje richting Mars of de maan sturen.  De weg naar San Pedro was bijna honderd kilometer rijden. Rechtdoor, met af en toe een bocht als er een rots in de weg stond. Eenmaal daar aangekomen lijkt het alsof we in een opname van Star Wars zitten. Een heel klein dorpje, vooral bestaand dankzij de toeristen. Veel hotels, hostels, restaurants en souvenirwinkels.  Overdag is het leven heel erg kalm aan. In de avonduren komen de toeristen van diverse uitstapjes terug en is het zowaar gezellig. Wel zakt de temperatuur enorm zodra de zon weg is. San Pedro ligt op zo`n twee kilometer boven zeeniveau, en de bergen in Bolivie zijn te zien.

Dode Vallei & Maanvallei

Gistermiddag zijn we met een groep naar wat mooie locaties in de woestijn geweest. Als ware woestijn rovers liepen we door de meest droge plek op aarde. Zowaar nog twee Nederlanders, wat een gezelligheid. Verder Duitsers, Italianen en Australiers. Dat alles onder leiding van gids David, die uiteraard ook Amsterdam voor de niet Nederlanders uit de doeken deed.  We namen een kijkje bij de Dode Vallei. Zeldzaam mooi, die rotsformaties.

Veel is in het verleden door vulkanische activiteit ontstaan. Een strak blauwe lucht, en de zon pal boven ons. Een tas vol flessen water hielp ons door dit droge doch prachtige landschap. Daarna gingen we verder naar de Maanvallei. Wederom een ruige omgeving. Veel stenen en zand, maar ook heel veel zout. Dat laatste is een biologisch verhaal, daarvoor ontbreekt nogal de tijd.

Prachtige indrukken

De reis is inmiddels zo`n 2,5 week onderweg en is Chili in vogelvlucht voorbij gekomen. Het vliegtuig werd veel gebruikt, want per bus zouden we anders dagen kwijt zijn. Zo enorm uitgestrekt is dit land. Onze periode in Chili is ook veel te kort om alles te zien. Wel hebben we –op het échte zuiden na– alle landschappen voorbij zien komen.  Vulkanen, meren, een tropisch eiland, besneeuwde bergtoppen en een gortdroge woestijn. We hebben een indruk gekregen van hoe Mars en de maan eruit zouden kunnen zien. Ook een hele vriendelijke bevolking, in Chili. En het eten is er geweldig. Het is weliswaar dertien uur vliegen, maar je krijgt er veel voor terug. Wat een prachtig land!

Vandaag (zondag) passeren we de Chileens–Boliviaanse grens. We reizen in klein gezelschap per jeep naar Uyuni, dwars door de Atacama woestijn. In Uyuni verwachten we dinsdag te arriveren.  Dit was het laatste verslag vanuit Chili. Christoffel waakt nog steeds goed over ons, dus jullie hoeven niet ongerust te zijn.

Ronald`s wijze woorden:

`Ook al ben je zover in de woestijn, Een stukje vlees is altijd fijn!`

Advertenties
Categorieën:Chili, Chili, Bolivia & Peru 2012, Zuid-AmerikaTags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: