Machu Picchu


Dit verslag is geschreven op 1 januari 2013.

Het was een uur of 2.00 in de nacht toen onze wekker zijn werk deed. Terwijl het regenwater met bakken uit de lucht kwam, maakten wij ons vol goede moed klaar voor de Inca Trail. Deze dertien kilometer lange tocht zou ons brengen bij het absolute hoogtepunt van de reis: Machu Picchu.

Kilometerpaal 104

Om drie uur werden we opgehaald en naar Ollantaytambo gebracht. Hier zouden we om 6.40 de trein richting Agua Calientes nemen om vervolgens bij kilometerpaal 104 uit te stappen. Hiervoor moet je wel speciaal toestemming vragen, want dit is geen officiele stop. Het is echter wel het begin van de korte Inca Trail welke wij zouden lopen. De lange versie kent twee dagen meer, maar is ook vele malen drukker. De rit naar Ollantaytambo zou zoals ons de avond ervoor verteld langer duren dan normaal. De brug over de rivier bij Urubamba was onbruikbaar geworden nadat een te zware vrachtwagen de brug wilde oversteken. Vult u het zelf verder maar in.

Eenmaal in de trein bleef het buiten regenen. Niet dat dat zo erg is, we zijn immers niet van suiker. We wisten het natuurlijk al, we zitten nu middenin het regenseizoen. “Ladies and gentlemen. In a few minutes we will stop the train. Some people will get out to walk the Inca Trail”, riep de machinist door de intercom. Nieuwsgierige blikken gingen door ons treinstel. Welke idioten zijn dat met dit hondeweer nu weer van plan? Welnu, wij Hollanders natuurlijk. Toen wij opstonden, zagen wij dat we in ons treinstel de enigen waren. “Jullie zijn gek” was waarschijnlijk de heersende gedachte. Eenmaal uitgestapt waren we ook echt de enige twee. Onze gids -Richard- stond ons al op te wachten.

Eeuwige Jeugd

Door de stromende regen ging het naar het controlepunt. Paspoort en entreebewijs laten zien, waarbij de laatste wordt voorzien van de nodige stempels. Ook de gids moest zich legitimeren. In tegenstelling tot een paar jaar geleden mag geen enkele toerist meer op eigen houtje de Inca Trail doen. De trail gaat volledig over de voormalige handelsroute van de Incas. Voordat we ons eindstation zouden bereiken, deden we eerst nog de Inca ruines Chachabamba en Winay Wayna aan. Winay Wayna is in de jaren veertig ontdekt en betekent vrij vertaald Eeuwige Jeugd. Het ligt pal aan een van de smalle paden leidend naar Machu Picchu.

Ondanks het vele regenwater dat we te verduren krijgen, is het genieten geblazen van alles wat we zien. Prachtige natuur, groene berghellingen waarvan de toppen in mist gehuld zijn. Onderweg komen we slechts een paar toeristen tegen. Vrijwel iedereen doet de 44 kilometer lange trail, waarbij toppen van 4.000 meter moeten worden bedongen. Uit andere verhalen blijkt dat je dan in een lange sliert toeristen loopt, die allemaal als eerste bij Machu Picchu aan willen komen. Nee, dan maar de minder zware korte trail. Onderweg alle tijd voor uitleg, vragen stellen en het maken van fotos.

We zijn overigens wel blij dat we nog een fototoestel hebben. In het vorige verslag vergeten te vermelden, maar rondom Arequipa gleed Erik uit toen hij een foto wilde maken van Ronald. Dit terwijl de camera open stond en de camera een behoorlijke klap maakte op de rots. Gelukkig bleef de lens onbeschadigd. Wel zijn de klepjes voor de lens kapot, welke we nu met stukjes pleister moeten open houden.

Wat een geluk!

Nadat we ons twaalf uurtje hadden opgepeuzeld stonden ons nog zes kilometers te wachten eer we Intipunku zouden bereiken. Intipunku laat zich vertalen tot Zonnepoort. Het is de laatste halte van de trail voordat een lange afdaling wacht richting Machu Picchu. Hier aangekomen, bleek mist de oude Incastad nog volledig te verstoppen. Geduld zou waarschijnlijk een schone zaak worden. Twee Engelsen die we tijdens de trail tegenkwamen, waren al twee dagen op tocht rondom Machu Picchu. Echter steeds was de Incastad gehuld in mist, donkere wolken en regen.

Maar het is net of we de zon aan een touwtje meeslepen. Overal waar we komen blijkt ineens de zon te schijnen. Nu was dat hier wat overdreven, maar het geluk was wederom aan onze zijde. De mist verdween als sneeuw voor de zon, waarna de Verloren Incastad in vol ornaat te aanschouwen was. Het uitzicht was grandioos. ¨We stay here as long as you want”, aldus de gids. Prima, we waren behoorlijk versleten. Terwijl dit nog slechts de korte trail was. Na wat schitterende fotos te hebben gemaakt verscheen er ineens een oud-studiegenoot -Pieter- van Erik op het toneel. Hij was ook meegeweest met de reis naar Beijing. Wat een toeval, en hoe klein kan de wereld zijn.

Machu Picchu

Een paar weetjes over Machu Picchu: de stad ligt ongeveer 2400 meter boven zeeniveau, is gebouwd omstreeks 1450 en wellicht 100 jaar later alweer verlaten. De Spanjaarden hebben hier in het verleden veel vernietigd, maar Machu Picchu hebben ze nooit kunnen bereiken. Veel van de Inca-beschaving is daardoor bewaard gebleven, al zijn er nog veel vragen te beantwoorden. Zo is bijvoorbeeld nog niet geheel duidelijk waartoe de stad nu precies diende.

In de Incatijd was de stad alleen te bereiken via een smal pad, waarover de Incas dagen deden om er te komen. Machu Picchu ligt ingesloten tussen twee steile bergtoppen: Macchu Picchu (Oude Berg) en Huayna Picchu (Jonge Berg). Prachtig verscholen tussen de hoge pieken van de Andes, bleef de stad door de eeuwen heen verscholen tot 1911 toen Hiram Bingham de door de natuur overwoekerde Incastad herontdekte.

Na de afdaling richting Machu Picchu ging het nog verder omlaag richting Agua Calientes. De volgende dag (zondag) zouden we met Richard terugkeren voor een rondleiding. Agua Calientes is een klein knus dorpje, werkelijk door toeristen overspoeld. Ellemeet, maar dan met het toeristen aantal van Renesse.

Huayna Picchu

Na het avondeten was het vroeg onder de wol. Zondagochtend ging de wekker alweer in alle vroegte: om 5 uur. Vanaf 5.30 rijden busjes met maximaal 29 personen de berg op en af richting Machu Picchu. Na onze rondleiding ging Richard rond 8.00 uur weer weg. Wij bleven nog, om de Huayna Picchu te beklimmen.

Een lange beklimming, van tijd tot tijd glad en gevaarlijk. Hier en daar is het steil, en is de afgrond een halve meter naast je. Het verbaast ons dat er nergens parkwachters staan die een oogje in het zeil houden en eventueel hulp kunnen bieden aan mensen die niet verder kunnen. Na ruim drie kwartier klimmen bereikten we het eerste uitzichtpunt. De vergezichten zijn ook nu grandioos. Hiervoor zitten we dus dertien uur in een vliegtuig.

Na de meest mooie fotos te hebben gemaakt was het nog bijna rampspoed dat ons pad kruiste. Een volwassen overijverige Koreaan dacht wel even snel van de trap te kunnen springen. Hij kwam van het nog hoger gelegen tweede uitzichtpunt. Bij het landen verloor hij zijn evenwicht en stootte ons bijna van het platform af.

Ook hier weer geen reling aan de rand. Als je niet uitkijkt tuimel je zo het ravijn in. De berg was overigens bezaaid met Koreanen en Japanners. Wat zijn die volken gruwelijk irritant. Dachten ze vorig jaar Ankor Wat al voor zich alleen te hebben. Nu herhaalde zich dat feit. Eerst allemaal alleen op de foto. Daarna allemaal samen om vervolgens nog twee aan twee te willen enzo. Zich niet realiserend dat het weer hier zo veranderlijk is als maar zijn kan en er meer toeristen zijn die net die ene foto willen maken.

Een ander punt is dat er toch aardig wat mensen geen foto kunnen maken. Als we op dat uitzichtpunt vragen of ze een foto van ons willen maken, en zelfs nog wijzen dat we Machu Picchu op de achtergrond willen, krijgen we een foto waarop wij centraal staan zonder de gewenste achtergrond. Hoe moeilijk kan het nou zijn? Na drie keer de eerste toerist dit te hebben laten doen waren we het zat en vroegen we het aan de volgende. Die presteerde net zo beroerd.

Gelukkig waren daar behulpzame Duitsers, en zij maakten een prachtige foto zoals we wensten. Helaas dreef er net nogal wat mist langs. Toen we vijf minuten later nogmaals vroegen een foto te maken, toverde deze Duitser met een glimlach eenzelfde mooi foto op de camera. Dit keer zonder mist. Missie geslaagd.

Fort van Ollantaytambo

Vervolgens was het dalen geblazen. Daarin is Ronald toch een stuk meer bedreven in dan Erik. Het is dat er meer toeristen zijn die hierin niet zo handig zijn, anders had Ronald beneden tijd genoeg om de krant van voor tot achter door te lezen. We waren nog geen halve minuut onderweg, of Ronald was al een paar bochten verder en daarmee uit het zicht verdwenen. Eenmaal beneden per bus naar beneden en per trein van Aguas Calientes naar Ollantaytambo.

In dit kleine dorpje zouden we een nacht blijven. De volgende ochtend (maandag, oudejaarsdag) bezochten we de nabij gelegen Incaruïnes. Na de lunch ging het per taxi naar Urubamba. Twijfels overheersten bij ons. Is het niet beter om door te gaan naar Cusco? Is oud & nieuw in Cusco niet veel leuker dan in Urubamba? Nee, zo werd verteld in Ollantaytambo. Tijdens oud & nieuw is Urubamba “The best place to be”. Nou vooruit, dat willen we dan wel eens zien. Hadden we maar niet geluisterd.

Urubamba

Urubamba is de meest treurige, afgrijselijke stad die er waarschijnlijk op aarde bestaat. Vies, lelijk en ga zo maar door. Niet een fatsoenlijk restaurant. Wel vonden we een redelijk uitziende pizzeria. Om half tien stonden we weer buiten. Op naar de kroeg. Werkelijk waar: we hebben niet een kroeg gevonden. De bedoeling was hier kennelijk dat je in de kleine supermarktjes je alcoholische versnaperingen haalt, om ze vervolgens op straat soldaat te maken.

Aangezien we de indruk hadden de enige toeristen hier te zijn en het tot overmaat van ramp ook nog flink ging regenen, gingen we maar terug naar het hotel. Hier hebben we onder het genot van een biertje Ice Age 1 op tv gekeken, elkaar om twaalf uur de hand geschut om vijf minuten later maar te besluiten te gaan slapen. De volgende ochtend (dinsdag) gingen we per taxi naar Cusco, waar we hoorden dat het een groot spektakel geweest was. Jammer, maar helaas.

Eind in zicht

Beste mensen, dit is het laatste verhaal tijdens onze reis. Morgen (woensdag) hebben we in Cusco nog een vrije dag. Donderdagmiddag vliegen we naar Lima, waar we de laatste dagen van onze prachtige reis zullen verblijven. Vrijdag zullen we waarschijnlijk vullen met een citytour door de acht miljoen inwoners tellende hoofdstad Lima. Zaterdag gaan we proberen de start van de Dakar Rally mee te pikken. Zaterdagavond om 21.15 vliegen we met meer dan 5000 foto´s terug naar Nederland.

Categorieën:Chili, Bolivia & Peru 2012, Machu Picchu, Peru, Zuid-AmerikaTags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: