Amritsar: Heilige stad van de sikhs


Sat Sri Akal!
Main theek haan!

Ik bevind me nu in de ooit zo welvarende regio Punjab. Bovenstaande is Punjabi voor `hallo` en `met mij gaat het goed`. Ik ben in Amritsar om precies te zijn, de grootste stad van de staat en op ongeveer dertig kilometer van de Pakistaanse grens. Amritsar is de heilige stad van de sikhs

Sikhisme

In India wonen ongeveer twintig miljoen sikhs, en leven voornamelijk in Punjab en de omgeving van Delhi. Ze zijn te herkennen aan de tulband. De heiligste tempel (Gurudwara) van de sikhs, de Hara Mandir, staat in Amritsar, aan de oever van het meer Amrit Sarovar. Elke sikh moet minstens een keer in zijn leven Amritsar bezoeken. In dit geloof bestaat niet een God. Het heilige boek wordt beschouwd als persoon. Uit dit boek wordt voortdurend gelezen, wanneer het uit is begint men weer opnieuw. Tussen tien uur savonds en drie uur snachts wordt het boek tijdens een ceremonie te ruste gelegd.

Het alfabet

Het begon allemaal dinsdagochtend. Ontbijt om negen uur, om een uurtje later even na te vragen of mijn trein vertraging zou hebben. Twee dagen ervoor had dezelfde trein, de Paschim Express, twee uur vertraging, gevolgd door een dag met zelfs drie uur. Delhi was niet het beginpunt van de trein, wat al een punt is. Mijn trein zou op voorhand slechts tien minuten vertraging hebben, uiteindelijk nog oplopend tot drie kwartier. Ik vond mezelf terug in de slaapklasse, waar je in principe met acht personen per open cabine zit. Tweemaal drie op een bank aan de ene kant, aan de overkant van het gangpad nog eens twee. Ik zat met een Indiase familie en nog drie mannen. De familie had twee kinderen van zeven en acht jaar en spraken amper engels. Van die andere drie sprak alleen de 25-jarige Warum engels.

De Indiase familie

De Indiase familie

Hij had zijn trein eerder die ochtend gemist op weg naar een bruiloft en was nu in deze trein gesprongen. Hiervoor kreeg hij een boete van 100 Rupee, om precies te zijn 1,34. De conducteur heb ik in al die uren maar een keer gezien. Drie uur voor aankomst in Amritsar zaten we in dat deel voor zes personen niet meer met acht, maar met twaalf personen. Op iedere bank zaten er vijf, en de twee bovenste bedden werden ook door een Indïer bemand. Bovendien zag ik op het perron slechts een andere westerling, heerlijk.

Na een uurtje of drie treinen ontdooiden de kids een beetje. Ze staarden heel wat af en ze vroegen van alles aan pa en ma over mij. Ik heb ze vervolgens het alfabet leren opdreunen in het engels en ze tot veertig leren tellen. Het zevenjarige ventje was er wat sneller bedreven in dan zij. Ook wilden ze maar wat graag hun lichtgevende horloge laten zien en bleef er gestaard worden. In de grote stad Ludhiana gingen zij en velen de trein uit. Daarvoor kwamen er nog meer voor terug en werd het dus heel erg druk.

Vuilnisbelt

In eerste instantie vond ik Delhi wel meevallen, maar onderweg kwam dan echt het ware India voorbij. Alles wat ik gehoord en gelezen heb blijkt waar. Alleen al in Delhi wordt het viezer en viezer naarmate we de rand van de stad bereiken. En wat een afval overal, het is nauwelijks voor te stellen.

Een grazende koe in Delhi

Een grazende koe in Delhi

Alles wordt overal maar neergegooid. Prullenbakken in de trein kennen ze niet, je doet gewoon het raam open om je rommel weg te gooien. En tussen die bergen afval zie ik kinderen spelen, staan koeien te grazen, lopen driftig kauwende schapen met hun herder en wordt er uiteraard cricket gespeeld. De populairste sport van het land wordt gespeeld op ieder beschikbaar stukje grond.

Aankomst in Amritsar

Om iets over half twaalf in de ochtend vertrok de trein. Na anderhalf uur vertraging arriveerden we om negen uur ’s avonds in Amritsar. Het was toen al lang donker, en belachelijk koud. En heel erg verlicht zag de stad er niet uit. Een nieuwe uitdaging kwam op mijn pad, want het hostel was nog ruim vijf kilometer weg, te ver om te lopen. Terwijl ik de trap afliep zag ik al riksjarijders verzamelen, allemaal wijzend naar mij. Allemaal wilden ze die ‘rijke’ toerist wel naar zijn bestemming brengen. Oke, ik was in ieder geval verzekerd van vervoer. Van de zes voor mijn neus was er slechts een die de straat op mijn briefje kende, en bij de naam van het hostel noemde hij gelijk de eigenaar, Sanjay. Nou, dat klopte als een bus en ik was dik tevreden.

En zo ging het per fietsriksja bij een graad of vijf naar mijn eindbestemming. De oude man, Massa Singh, 62 jaar, moest wel een brug over en die brug doemde al van ver op. Ik vroeg hem te stoppen, en samen duwden we zijn riksja de brug op. Uiteraard midden op de weg, wat voor een hoop rumoer achter ons zorgde. Hij was erg dankbaar dat ik hem hielp. Dat hooguit de toeristen, en niet eens allemaal. Indiers blijven in zo’n geval gewoon zitten. Die vind het het echt de taak van de bestuurder. Massa Singh fiets al 42 jaar enkel en alleen toeristen kris kras door Amritsar. Geheel bij toeval ben ik tegen een hele bijzondere man aangelopen. Als er iemand is die alles van de toerist en zijn verblijf in deze stad afweet, is het Singh wel.

Massa Singh brancht me naar het hostel

Massa Singh brancht me naar het hostel

Ik had heel makkelijk voor een ande kunnen kiezen, elk met een autoriksja. Ook had ik door kunnen kopen, wat ik meestal doe. De meest gehaaiden staan altijd vooraan, en weten vervolgens de weg niet. Ik ben blij dat ik met Singh mee mocht rijden. Omdat het zo koud was vroeg ik hem mee naar binnen, want diens zoon, Gurnoop Singh, werkt voor Sanjay in het hostel en misschien dat hij er zou zijn. En dat was het geval. Ik kon zo aanschuiven voor het avondeten en na een heel gesprek en een warme douche viel ik moe en voldaan in slaap.

Treinvertraging

De andere ochtend waren er nog twee gasten aangekomen. Toen ik om half negen beneden kwam, zaten, Isabelle (Nieuw-Zeeland) en Dakota (Engeland) al aan het ontbijt. Zij waren die ochtend met de trein uit Delhi aangkomen. Het blijkt dat er maar liefst zestien treinen dagelijks rijden tussen Delhi en Amritsar. Waarom al die vertragingen? Het Indiase spoorwegnet zit heel complex in elkaar. Er zijn dagelijks 7800 treinen, in verschillende varianten en elk varierend in snelheid.

Ik ging met de Pashim Express

Ik ging met de Pashim Express

Zo heeft bijvoorbeeld de razendsnelle Shatabdi Express nooit vertraging en heeft deze altijd voorrang. Mijn trein zal in al die uren ook wel eens op een Shatabdi hebben moeten wachten. Ook vertrekt een trein alleen vanaf een vastgesteld spoor. Een spoorwijziging komt dus niet voor. Als daar al een (vertraagde) trein staat, zal hij moeten wachten. Als een trein vertraagd is, volgen er dus vanzelf meer.

De heilige Hara Mandir

Woensdagochtend, dus de dag na aankomst, ging ik met Isabelle en de ziek geworden Dakota naar de heilige Gouden Tempel van de sikhs. Daar aangekomen hoofd bedekken en handen en voeten wassen. Schoenen en sokken laat je achter. Met de klok mee volgen we de pelgrims rond het meer Amrit Sarovar. We zien vier hokjes waarin gelovigen elkaar aflossen bij het continu lezen van de Guru Granth Sahib, het heilige boek.

P1080029

Vervolgens staan we in een lange rij op de Guru-brug voor de Hara Mandir. Hier staat een grote kopie van het heilige boek, en klinkt voordurend muziek, gezang en gebid. Het heilige boek staat op een troon maar wordt ’s avonds tijdens een ceremonie van gezang en tromgeroffel naar de meest heilige plaats van het complex gebracht, de Ahel Takht.

P1080079

Hiervoor gingen we ’s avonds terug. Toen voegde ook de net uit Pakistan gereisde Canadees Julian zich bij ons, en Sarthak, een vriend van Sanjay. In de avonduren is het verblijf bij deze tempel veel rustgevender. We hebben de hele ceremonie bijgewoond en hebben daarna in de eetzaal meegegeten. Daar eten dagelijks duizenden pelgrims tezamen, zo laten ze zien dat ierdereen gelijkwaardig is. Alles is hierbij strak georganiseerd. Je wordt de plek gewezen waar te zitten, op de grond, gewoon aanschouwend in de rij. Vervolgens wordt al het eten door verschillende personen bij je gebracht, ieder een deel verzorgend.

De grens met Pakistan

Na een Yoga sessie in de ochtend stond er smiddags een trip naar de grens met Pakistan op de rol. Beide landen kunnen het al een eeuwigheid niet met elkaar vinden. Iedere dag wordt tijdens een ceremonie de poort tussen beide landen gesloten, Er is zelfs een stadion omheen gebouwd, druk bevolkt door Hindoestanen. Begeleid door tromgeroffel en veel gevoel voor drama wordt er een show opgevoerd. Dit vergt toch behoorlijk overleg tussen beide kampen, want ze doen om de beurt een deel van de show.

De komende dagen

De tijd in Amritsar was voortreffelijk. Ik verbleef in een heel leuk hostel, gerund door Sanjay. En ik kwam er hele leuke mensen tegen. Het eten gekookt in het hostel was ook verrukkelijk. Wat betreft wordt het de komende weken zeker nog smullen geblazen. Morgenochtend doe ik nog een yoga sessie, gevolgde door een rondje door de stad. ‘S avonds neem ik dan nog eens een kijkje bij de Gouden Tempel.

Zondagochtend laat ik de regio Punjab achter me. Met de Paschim Express keer ik zondagochtend om acht uur terug naar Delhi, om daar eind van de middag aan te komen. Maandag verblijf ik nog een dag in Delhi, waarna het dinsdag tijd is voor ruim drie weken Rajasthan.

Advertenties
Categorieën:Amritsar, India, India 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s