Jodhpur: Een waanzinnig fort, een trouwerij en Ali Babba


Ik bevind me deze drie en een halve week in de staat Rajasthan. Het is India’s populairste toeristengebied en barst van de paleizen en forten. Zeven steden heb ik uitgekozen om er een en ander te bekijken. Nu: Jodhpur.

Boemelen naar Jodhpur

Na woensdagavond in Jaisalmer nog even lekker getafeld te hebben, inclusief huisgemaakte appeltaart met ijs, gingen Alex en ik ieder onze eigen weg. Wel allebei de volgende dag naar Jodhpur. Hij ging per bus, ik zou die ochtend om kwart over zes in de trein stappen. Maar op die tijd was de Jaisalmer Ju Express er nog niet. Jahoor, weer 95 minuten aan mijn broek. Om 7.40 toog ik dan eindelijk naar Jodhpur. De eerste twee uur was het rustig, maar toen ineens een invasie van locals. Mijn coupe was in een keer gevuld. Het was toch al rond half tien, maar de overige vijf wilden slapen. En dus klom ik voor het eerst op het bovenste bed. Kon ik alvast wennen aan de echt lange nachttreinen die nog komen gaan. Overdag wel jammer, zo zie ik niks van het voorbij razende landschap.

In de trein naar Jodhpur.

In de trein naar Jodhpur.

Treinen rijden heus wel lekker door. Er moet onderweg alleen zo vaak gewacht worden. Het spoor kan al die treinen nauwelijks verwerken. Zeker treinen die Delhi aandoen of passeren, altijd gedoe. En Varanasi schijnt qua treinen ook een ellende te zijn. Maar daar ben ik nog niet. Tegen twee uur boemelde mijn trein Jodhpur binnen en was ik een half uurtje later in het hostel, genaamd Zostel. Daar heb ik de rest van de middag languit naar de Australian Open liggen kijken. ‘S avonds druppelden er meer mensen binnen en ben ik met wat mensen wezen eten in de stad. Ook met meerdere mensen bij me schrik ik nog steeds van iedere blaffende hond.

De Blauwe Stad uitgekamd

Jodhpur is na hoofdstad Jaipur de grootste stad van Rajasthan. De oude blauwe binnenstad is omgeven door een prachtige zestiende eeuwse zandstenen stastadsmuur. Net als het waanzinnige Mehrangarh Fort dat hoog boven de stad op een heuvel staat.

Mehrangarh Fort.

Mehrangarh Fort.

De eerste bouw dateert uit 1459, maar de afronding ervan geschiedde tussen 1638 en 1678. Het was heerlijk rondslenteren, vrijdag, door het fraai bewerkte fort. Helemaal boven een mooi uitzicht over de stad, waarvan vanaf deze hoogte heel goed de blauwe huizen te zien zijn.

Jodhpur was vanaf 1549 thuishaven van de Rajput kaste. Geduchte krijgslieden bouwden het fort hoog op een heuvel om hun rijkdommen te beschermen. Het fort staat op een steile heuvel, en de 36 meter hoge en meters dikke muren vloeien er naadloos op aan. In de oude binnenstad waan je je in de Middeleeuwen. Smalle straatjes en steeegjes voeren langs diverse oude werkplaatsen en winkeltjes. Eeetstalletjes zorgen her en der voor een heerlijke geur.

De Blauwe Stad.

De Blauwe Stad.

Ook de Sardar makrt met opvallende Klokkentoren is een belevenis. Vanaf hier ook een prachtige zicht op het fort. En de mensen hier zijn zo vriendelijk. Zo heb ik na de Roze Stad (Jaipur) en Gouden Stad (Jaisalmer), nu ook de Blauwe Stad gezien. Maar waarom blauw? Traditioneel betekende een blauwe kleur van een huis dat de bewoners tot de Brahmin kaste behoren. Tegenwoordig zijn er echter nog meer huizen blauw. Ook wordt gedacht dat blauw muggen tegenhoudt.

Met Jodhpur op de achtergrond.

Met Jodhpur op de achtergrond.

Weddingcrash

De vrijdag was echter nog niet voorbij. Want ’s avonds vond er naast het hostel een trouwerij plaats. Vanaf het dakterras stonden we met zijn negenen lekker toe te kijken onder het genot van een koud biertje. Totdat we gevraagd werden naar beneden te komen. Ik was niet helemaal gepast gekleed. Juist deze dag had ik gebombardeerd tot wasdag, dus alles hing te drogen. Maar goed, maakte niet uit. Het voelde voor ons allen toch behoorlijk als het crashen van een bruiloft, want ook al was het nagenoeg afgelopen, wij stonden wel heel erg in de spotlights.

Het echtpaar.

Het echtpaar.

Nadat we het kersverse bruidspaar alle gelukwensen hadden gewenst mochten we tot groot plezier van iedereen samen met het gelukkige stel op de foto. Zo zijn wel allemaal in de boeken van deze Indiase familie vereeuwigd. Met mij behoorden ook Kahi, Francisca (Nieuw-Zeeland), Matthew, Nadia (Australie), Will, Terri, Jessica (Engeland) en Menali (India) tot de gelukkigen. Ook werden we van harte uitgenodigd nog even deel te nemen aan het buffet. Een prachtige ervaring!

Will, Terri, Kahi, Jessica, Francisca, bruidegom, bruid, Matthew, Nadia, ik, Menali.

Will, Terri, Kahi, Jessica, Francisca, bruidegom, bruid, Matthew, Nadia, ik, Menali.

De Omelet Shop

Net buiten de Sardar Markt is een heel klein eetstalletje gevestigd. Vader en zoon bakken al weet ik hoe lang hele dagen eieren in slechts een pannetje. Het is zo’n doorslaand succes geworden, dat ze dagelijks ruim 1000 eieren bakken. Daarnaast verkopen ze ook nog ruim 1000 eieren per dag. Ongekend voor zo’n klein zaakje.

Vader en zoon runnen de Omelet Shop.

Vader en zoon runnen de Omelet Shop.

Zitten doe je gewoon op een krukje op straat. Ram Kishan (de vader) en Ghanshyam (de zoon) Gawlani hebben zelfs een echte menukaart samengesteld, waarbinnen het ei de hoofdrol speelt in elk eenvoudig gerechtje. En het is waanzinnig lekker. Vrijdag beperkte ik me tot de simpele kaas omelet.

Ali Babba.

Ali Babba.

Eindelijk Ali Babba verslinden.

Eindelijk Ali Babba verslinden.

Zaterdag ging ik terug, want ik wilde perse Ali Babba verslinden. Matthew en Nadia, met wie ik op pad was, gingen ergens anders lunchen. Ghanshyam vertelde dat ze nadenken over het openen van een restaurant. Lijkt me gevaarlijk. Dit hoekje is op Tripadvisor en Lonely Planet zo bekend dat toeristen blijven toestromen. Bovendien heeft dit hoekje een ziel. Kans is groot dat met een restaurant de ziel ook uit het gerecht verdwijnt.

Vader bakt hele dag eitjes.

Vader bakt hele dag eitjes.

Rangschikken

Zaterdag ben ik samen met Matthew en Nadia op pad geweest. Broer en zus reisden ieder apart naar India voor een fraaie rondreis en kwamen elkaar bij toeval tegen in Kolkata. De ochtend was gevuld met een pittige wandeling naar het paleis, waarvan slechts het museum open is voor publiek. De middag hebben we besteed boven op een dakterras, in goed gezelschap van goudgele rakkers. Inmiddels ben ik al in de vijfde stad beland en begint ook heel voorzichtig het rangschikken.

De lokale bevolking.

De lokale bevolking.

Ik ga nu uiteraard nog niks verklappen, maar Jodhpur heeft me heel erg verrast. Wat een gastvrijheid van de lokale bevolking, het eten (bij eetstalletjes) een waar feest, het bijwonen van een bruiloft (het feest) en het drinken van koud bier in de zon met uitzicht op een werkelijk waanzinnig fort. Dit verhaal volgt wat snel op Jaisalmer. Ik wilde Jodhpur combineren met Ajmer en Udaipur, maar Jodhpur verdient een verhaal voor zichzelf. Het doet nu al een gooi naar de top drie aan het eind van de rit.

Proost, op een waanzinnig verblijf in Jodhpur.

Proost, op een waanzinnig verblijf in Jodhpur.

Advertenties
Categorieën:India, India 2015, Jodhpur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: