Gastvrijheid in Chittorgarh en vogels spotten in Kota


Vandaag en morgen zijn mijn laatste dagen in de staat Rajasthan. Het is India’s populairste toeristengebied en barst van de paleizen en forten. Zeven steden had ik uitgekozen om er een en ander te bekijken, waarvan de afgelopen dagen de laatste twee. Nu: Chittorgarh en Kota.

Eerst nog even terug naar vrijdag de dertigste. Mijn laatste dag in het leuke Udaipur. Al vier weken heb ik genoten van het meest verrukkelijke eten. Zowel op straat als in restaurants. Ik wilde weleens weten hoe een en ander bereid wordt hier in India, dus had ik me opgegeven voor een vijf uur durende kookcursus bij Meenu thuis in de keuken. Zij heeft er al negentien jaar haar werk mee, en heeft alles ook aan haar man geleerd. In slechts een jaar tijd weet hij inmiddels ook van wanten in de keuken.

Meenu en haar man.

Meenu en haar man.

Meenu heeft ook een knus familie restaurant, waar ik de dag ervoor was wezen eten. Zodoende ben ik bij deze kookcursus terecht gekomen. Ook kwam ik twee bekenden tegen. In Ajmer zag ik voor vertrek op het station nog twee Westerlingen, namelijk de uit Bristel (Engeland) afkomstige Steven en Madeline. Na een leuk gesprek over India bleken we ook nog dezelfde trein naar Udaipur te hebben. Daar aangekomen wensten we elkaar een leuk verblijf, om elkaar drie dagen later weer tegen te komen.

Kookavontuur

Meenu nam ons vanaf half acht ’s morgens mee op avontuur, want zo zag ik het op een gegeven moment. De verscheidenheid aan gerechten is enorm. De bereiding ervan oogt heel simpel, maar het spelen met smaken (lees: kruiden) maakt het voor een beginneling moeilijk. Veel curry’s zijn in principe hetzelfde, maar de toevoeging van een bepaalde groente of een bepaald soort kruid doet al van naam wisselen.

Meenu legt uit.

Meenu legt uit.

We gebruikten groenten die ik ook in Nederland in de supermarkt halen kan, dus dat scheelt. Voordat ik naar huis ga, maak ik een boodschappenlijstje met kruiden, om thuis lekker aan de slag te gaan. We begonnen met het maken van mijn lievelingsdrankje hier, Chai. We maakten naast chapati nog andere broodvarianten en maakten lentils en en droge en natte curry. Enig verschil bij die laatste twee is het gebruik van water. Bij de een is water nodig, bij de ander wordt het door groenten al waterig.

We mochten alle zeven een deel achter de pannen staan en ieder van ons maakte zijn eigen chapati. Ik had hem net iets te dun gerold, waardoor ik er een variant op had gemaakt. Na bereiding aten we uiteraard alles op, waarbij je ook steeds zelf weer naar hartenlust met kruiden (zowel droog als vers) kon proberen. De ene smaakexplosie na de andere vond plaats, werkelijk waanzinnig. De recepten hebben we uitgeschreven mee gekregen, en we mogen altijd e-mailen voor vragen. Ook vind Meenu het leuk als we foto’s sturen van onze thuis gemaakte creaties. Het was een leerzame, leuke en heerlijke ochtend. Een mooie afsluiting van het gewoon leuke Udaipur.

Lekker bezig.

Lekker bezig.

De middag was gevuld met een potje schaken in de zon. Ik was nog even langs Muno gelopen en hij had tijd. Beide wonnen we een keer, en na wat handen schudden was het voor tijd om richting het treinstation te gaan. De Chetak Express begon ook echt in Udaipur en vertrok keurig op tijd richting hoofdstad Delhi. Zonder vertraging stapte ik om tien minuten over zeven in Chittorgarh uit. Al snel had ik een riksja gevonden en zette ik koers naar het hotel. Hostels zijn hier niet.

In de Chetak Express van Udaipur naar Chittorgarh.

In de Chetak Express van Udaipur naar Chittorgarh.

Hotel volgeboekt

Daar was wegens een trouwerij voor deze nacht het hotel helemaal volgeboekt en bleek voor mij geen plaats. Wat bleek. De vriendelijke eigenaar had van mij geen bevestiging ontvangen. Ik had vanwege mijn angst voor honden en het feit van de avondaankomst mijn verblijfplaats gewijzigd. Aanvankelijk zou ik nog negentien kilometer met de bus gemoeten hebben richting het dorpje Basi, maar dat zag ik in Udaipur niet zo zitten. In Nederland heb ik al mijn overnachtingen met creditcard geboekt, maar gek genoeg vroeg booking.com daar nu niet om. Met creditcard was er een automatische bevestiging uitgegaan, en nu niet. Ik heb het niet gezien op mijn uitgeprinte bevestiging, ja, pas bij aankomst in het hotel in Chittorgarh.

Maar de eigenaar sprak goed engels en samen kwamen we dit probleem te boven. Hij garandeerde me een kamer, waarbij ik in eerste instantie aangaf met een bed al blij te zijn. Uiteindelijk kreeg ik een kamer ergens diep weggestopt in het smerige hotel. De kamer zelf zag er wel redelijk uit. Het hotel had geen restaurant, maar gelukkig op vierhonderd meter lopen is er wel een. Ik was al een gelukkig man. Na een heerlijke aardappel-tomaat curry heb ik het verhaal van deze dag maar vast op papier gezet en tweehonderd gram warme nootjes naar binnen gewerkt. Wifi is er in deze niet-toeristische stad niet, en dat zal ook in Kota, Gwalior en Jhansi wel zo zijn. Half tien was het mooi geweest en deed ik het licht maar uit.

Enige Westerling

De volgende ochtend stapte ik om half negen uit bed. Even lekker ontbijten en op jacht naar een riksja. Die vond ik in de persoon van Dhmerse. Hij reed me gedurende drie uur rond door het mooie fort van Chittorgarh. Dat ik in dit uit het jaar 728 stammende fort, en ook in de stad zelf, de enige Westerling ben is ook al geweldig. Ik voelde me af en toe zelf de grootste bezienswaardigheid van de stad. Overal wordt ik aangestaard en zijn de locals aanvankelijk angstig. Wat moeten ze nu met mij beginnen.

Dhmerse reed me het hele fort door.

Dhmerse reed me het hele fort door.

Leuke bijkomstigheid is de vriendelijkheid van de mensen. Ze spreken gebrekkig engels, maar ik wordt door de meesten begroet. Doe ik zelf overigens ook. Meer dan in de vorige steden zeg ik “namaste” tegen velen. En velen zijn nieuwsgierig en vragen vriendelijk voor een foto.

De kleine vond mij en de camera aanvankelijk maar eng, maar kon er uiteindelijk om lachen.

De kleine vond mij en de camera aanvankelijk maar eng, maar kon er uiteindelijk om lachen.

Als ik zelf om een foto vraag, mag het gelukkig zonder dat er geld tegenover moet staan. Veel locals willen weten waar ik vandaan kom, hoe ik heet, hoe oud ik ben, wat mijn hobby’s zijn en wat ik hier in India doe.

Het fort torent hoog boven Chittorgarh uit.

Het fort torent hoog boven Chittorgarh uit.

Het fort is wederom weer anders dan anders. Wel weer hoog op een berg, waar een lange weg via meerdere poorten naartoe leidt. Binnen de muren van het fort staan paleizen, tempels en uitkijktorens van honderden jaren oud. En ook nu weer fraai tot in detail bewerkt. Daarna in de stad als lunch een heerlijke, pittige Rajasthani Thali op gepeuzeld.

Lekker aan de Rajasthani Thali.

Lekker aan de Rajasthani Thali.

Gastvrijheid

In Chittorgarh blijkt buiten het fort niet bijster veel te doen. In het hotel hebben ze ook geen plattegrond van de stad. Lekker handig. Omdat ik toch nog twee dagen te gaan had, ben ik maar even een dutje gaan doen. Tegen half vijf werd ik wakker en ben ik maar even een rondje gaan doen. Al vrij snel bleek dat ze hier geen Westerlingen gewend zijn. Net als in het fort wordt ik door iedereen aangestaard. Geen moment voel ik me onveilig.

Deze familie wilde graag op de foto.

Deze familie wilde graag op de foto.

Ik begroet ook nu weer nagenoeg iedereen op mijn pad met “namaste”. Wat al snel het ijs doet breken en voor lachende gezichten zorgt. En ik hoor het vervolgens altijd terug. En weer willen mensen met me op de foto. En als er een durft, durven er meer. Buitengewoon leuk. Sommigen willen zelfs mijn camera kopen. Dat gaan we dus even niet doen.

Indarjeet Singh in zijn werkplaats.

Indarjeet Singh in zijn werkplaats.

De stad scoort ook hoog op gastvrijheid. Zo werd ik door een man in zijn werkplaats uitgenodigd. De 61-jarige Indarjeet Singh vertelde in redelijk engels over zijn machines en familie. Hij heeft een zoon van dertig en een dochter van vijfentwintig en zijn beiden getrouwd. De troste “Specialist in reparaties van grote, zware machines” vroeg vervolgens of ik Chai lustte. Nou, dat aanbod sloeg ik niet af. Het was inmiddels tegen zes uur en ik besloot maar terug te lopen.

Met Indarjeet Singh.

Met Indarjeet Singh.

Heerlijke witte druiven

Onderweg nog zo’n 750 gram witte druiven gekocht bij het kraampje van Gopal Prajapat. Ik kwam aanlopen en hij vroeg me al gelijk achter zijn kraampje op een kruk te komen zitten. Er ontstond een heel gesprek over van alles en nog wat. Hij bleek cricket niet te kunnen verdragen. Voetbal is zijn lust en leven.

Gopal en zijn fruitkraam.

Gopal en zijn fruitkraam.

Dat vond ik voor een Indier maar vreemd. In mijn beleving staat iedere Indier op met cricket en gaat ermee naar bed. Die vlieger gaat dus niet voor iedereen op. Steeds kreeg ik een druif in mijn hand gedrukt, om te proeven. Verrukkelijk. En nog pitloos ook. En zo heerlijk sappig. Uiteindelijk vervolgde ik mijn tocht en kreeg ik nog een klein trosje mee. Voor onderweg. Wat een vriendelijkheid.

Gopal en ik draaiden de rollen om.

Gopal en ik draaiden de rollen om.

Na een lekker kipgerecht was het tijd om terug te gaan naar het hotel. Het was al donker, en ik durf in het donker nog maar moeilijk over straat. Omdat de nootjes de vorige avond zo lekker waren, heb ik mezelf nog maar eens op een lading getrakteerd. Sattar en Royhd herkenden me nog van de vorige avond en zwaaiden al toen ik aan kwam lopen. Het hotel heb ik nagenoeg voor mezelf, maar omdat het ook geen restaurant of bar heeft ben ik te vinden op mijn kamer.

Sattar en Royhd verkopen bergen nootjes en pinda's.

Sattar en Royhd verkopen bergen nootjes en pinda’s.

Zittend op bed het verhaal van vandaag schrijvend en nootjes etende. De druiven waren ook nog niet op, dus die gingen er achteraan. Verder was het schaken geblazen tegen mijn telefoon, die er soms wat rare zetten tegenaan gooit. Wat was het een leuke dag.

Lingaa

Zondagochtend was het uitslapen geblazen. Na het twaalf uurtje achter de kiezen te hebben gebracht zette ik weer koers richting het centrum. Na wat te hebben rond gedwaald stond ik ineens voor de bioscoop. Dus ik maar even een filmpje gepakt. Er draaide er maar een, Lingaa, en het eerste kwartier had ik gemist. De film speelt zich af in een klein stadje, waarvan de lokale bevolking een stuwdam wil bouwen.

De lokale minister is tegen, hij is zo corrupt als maar zijn kan en wil er geld aan verdienen. Lingaa, zoon van de Maharaja, wordt ingeroepen om alle problemen op te lossen. In eerste instantie ziet hij het niet zo zitten, maar kiest vervolgens toch de kant van de dorpsbewoners. De dam komt er, maar wordt in het slot bedreigd door een bom. Lingaa weet dit gevaar af te wenden en zo eindigde ook deze film positief.

Een kleermaker in Chittorgarh.

Een kleermaker in Chittorgarh.

Na de drie uur durende film mijn tocht vervolgd. Onderweg Chai gedronken en hier en daar praatjes aangeknoopt. Velen spreken helaas nauwlijks engels, maar ook nu weer proberen ze het wel. Op mijn tocht passeer ik veel kleine naai atteliers en kleermakers. Deze doen nu goede zaken, gezien het trouwseizoen. Op de terugweg nog wat gekruide stukjes kip gegeten bij een kraampje. Heerlijk. Ook had ik bij terugkomst in het hotel nog steeds druiven over. Na het avondeten nog wat nootjes gehaald bij Sattar, die staat iedere dag op dezelfde plek.

Gekruide warme kip.

Gekruide warme kip.

Vogels spotten in Kota

Had ik in Chittorgarh geen wifi en alleen de beschikking over een internetcafe, in de grote industriestad Kota is het niet anders. En waarschijnlijk de aankomende week hetzelfde verhaal. Vanuit Kota is dit in ieder geval het laatste verhaal uit Rajasthan. Ik wilde morgen (woensdag) nog even op en neer naar Bundi, forten en paleizen kijken. Maar de trein terug komt alleen maar ’s avonds aan, dus ik wil het risico niet lopen de nachttrein te missen. En de bus vertrekt veel te laat, dus helaas. Maar het is niet erg.

Vanochtend heb ik even snel Kota bekeken. Meer dan het stadspaleis was er eigenlijk niet te zien. De riksja rijder sprak geen engels, en zette me in eerste instantie af bij het Umed Bhawan Paleis. Dit paleis is inmiddels een prijzig hotel. In dit paleis van een maharaja stammend uit 1905 heb ik maar even een ontbijtje gedaan. Daar liep ik ook de op zakenreis zijnde uit Birmingham afkomstige Darren tegen het lijf. Hij wees me op een speedboottour over de Chambal rivier. Heerlijk in de zon allerlei vogels gespot, net als in de zon liggende krokodillen. Al met al weer een leuke dag, en zo’n boottocht is weer even wat anders.

De komende week

Morgenavond (woensdagavond) staat een nieuw avontuur te wachten. Voor het eerst in India heb ik de nachttrein. De reis gaat van Kota naar Gwalior, vertrekt om tien uur ’s avonds, en duurt zonder vertraging zeker dertien uur. Ik laat Rajasthan dus achter me, en ruil het in voor Madhya Pradesh. Daar zal ik de steden Gwalior, Jhansi en Khajuraho bezoeken. Afhankelijk van wifi en internetcafe’s komen daar een of twee verhalen vandaan. Of misschien zelfs pas daarna. Ik kijk wel.

Ook zij wilden graag op de foto.

Ook zij wilden graag op de foto.

Advertenties
Categorieën:Chittorgarh, India, India 2015

4 comments

  1. Leuk om alles te lezen! Ziet er top uit en klinkt geweldig Erik 🙂
    Veel plezier nog daar!

  2. Oh! En wat ik nog toe wilde voegen.. Ik kom een keer curry bij je eten als je terug bent. Ben benieuwd wat voor gekruid lekkers je op tafel kunt knallen na die kookcursus! 😉

  3. Hallo Erik, deine Mutter hat uns davon unterrichtet, dass Du wieder eine Reise machst. Wir lesen mit grossem Interesse Deine Berichte.
    Wir hoffen sehr, dass Du noch eine schöne Zeit hast und gesund
    nach Hause kommst.
    Liebe Grüsse von Lore und Gerd.

  4. Hey Erik,
    Goed verhaal weer!! Er is genoeg te doen zo in India ;). Enjoy the night train and the next adventures.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: