Bijzondere reiservaring in spiritueel Varanasi


Dit is dan eindelijk het verhaal over mijn tijd in Varanasi. Inmiddels heb ik er al weer twee dagen Kolkata opzitten. Daarover vertel ik in het volgende verhaal. Madhya Pradesh zat er vrijdagavond dan toch echt op. Het was er een mooie tijd. In de trein naar Varanasi dacht ik er dan ook met veel plezier aan terug. Die vrijdag heb ik met Alan een fiets gehuurd en zijn we de oost en west tempelgroepen gaan bekijken. Het waren slechts een paar tempels, maar ook nu weer heel fraai. Verder hebben we de middag besteed in winkeltje buiten Khajuraho. Al chai drinkend onderhandelden we over van alles en nog wat.  

Ik had mijn oog laten vallen op iets moois voor aan de muur. Ik twijfelde over het feit of het zoals men zei wel eigen makelij was. Gezien de details leek me dat sterk. Ik kan moeilijk oordelen of ik nu teveel heb betaald. Wel waren Alan en ik het eens dat als het nep zou zijn, ze niet op zo`n hoge prijs waren gestart. Ik ben dan ook blij met mijn aankoop, het krijgt thuis een mooi plekje. Verder lekker gegeten, bier gedronken en mijn route gewijzigd (zie info onderaan).  

Onderweg naar Varanasi.

Onderweg naar Varanasi.

De nachttrein richting Varanasi starte in Khajuraho zelf en zou op tijd vertrekken, om 23.40. Veel toeristen ook. De conducteur controleerde de tickets gelukkig al voor vertrek. Ik vond mezelf terug op het bovenste bed, maar uitgerekend in mijn compartiment zaten een paar Indiers die slechts anderhalf uur hoefden te treinen en perse het licht aan wilden laten. Gedoe over het licht hield die nacht nog langer aan. Met twee en een half uur vertraging kwam ik na meer dan dertien uur aan in Varanasi, op voorhand het hoogtepunt van de reis.  

Varanasi is voor Hindoes de heiligste stad, jaarlijks door talloze pelgrims aangedaan. Iedere Hindoe wik deze stad een keer in zijn leven bezoeken. Bij voorkeur om hier te sterven. Wanneer een Hindoe hier sterft, heeft hij grote kans de staat van bevrijding te krijgen. Je gaat vooral naar Varanasi om de stroom pelgrims en alle rituelen aan de Ganges te bekijken. Voor Hindoes is Varanasi ook wel `Kashi`: Stad van het Goddelijke Licht. Van andere reizigers onderweg begreep ik dat Varanasi de hoofdstad van smerigheid is. Daar valt wat voor te zeggen. Hier zie ik alles net in de overtreffende trap.  

Het hostel organiseerde allerlei uitstapjes. Ik sloot me die eerste avond maar gelijk aan bij een achttien–koppig gezelschap onderleiding van gids Anil voor een boottocht over de Ganges. Vooraf opgeven hoefde niet. Om half vijf opdraven was voldoende. Aangekomen bij een van de negentig ghats die Varanasi rijk is aan de Ganges stapten we op de boot en stak de gids met zijn verhaal van wal.  

Het is druk aan de Ganges.

Het is druk aan de Ganges.

Pelgrims komen naar Varanasi om zich te baden in de heilige rivier. Wanneer een pelgrim sterft en zijn of haar familie het lichaam wenst te cremeren, dient er eerst toestemming gevraagd te worden. Er moet betaald worden voor het vuur, de plaats en het hout.   Hoe hoger de kaste hoe bevoorrechter de plaats. Ook is een certificaat van de politie nodig, omdat misdadigers niet geaccepteerd worden bij de heilige ghats. Het lichaam dient een natuurlijke dood te zijn gestorven. Per lichaam is zo`n tweehonderd kilo hout nodig. Voor crematie wordt het lichaam met water uit de Ganges gewassen, gemasseerd, gebalsemd en in doeken gewikkeld.  

Kaarsje mee genomen.

Kaarsje mee genomen.

De oudste zoon van de overledene is als afgevaardigde van de familie als enige toegestaan de crematieplechtigheid bij te wonen. Hij moet zijn hoofd laten kaalscheren en wordt door de priester klaargestoomd voor de plechtigheid. Het lichaam wordt vervolgens op de stapel hout gelegd en na enkele rituelen wordt het stro in vlam gezet. We zien een keer lichaamsgassen het hoofd verlaten. De ziel verlaat het lichaam. Heftiger is te zien wanneer we twee dagen later een buik zien ontploffen.  

Een van de ghats.

Een van de ghats.

Er blijven na crematie altijd lichaamsdelen of andere resten over. Het verhaal in het hostel ging dat iemand een hond weg zag rennen met een voet in zijn bek. Overgebleven resten worden aan de Ganges toevertrouwd. De armsten van de maatschappij zijn dan ook hier te vinden om ringen, een gouden tand of andere waardevolle dingen buit te maken. Anil vertelde ook over de eeuwig brandende vlam. Volgens de overlevering zou deze vlam al 4500 jaar branden.  

Kaarsje voor de Ganges.

Kaarsje voor de Ganges.

Per boot zien we de vele ghats aan ons voorbij gaan. Het is het pure India. Dit zijn geen rituelen om toeristen te lokken. Het is stil aan boord. Ook vooral omdat we ons nie kunnen voorstellen dat onder ons zoveel menselijke resten liggen. We kijken aandachtig naar alles wat gebeurd. Dit is India. Wel heel spiritueel, en de een gaat er meer in op dan de ander. Maar hiervoor reizen we naar de andere kant van de wereld. Ik heb een schaaltje lotusbloemen met een brandend kaarsje te water gelaten.  

Een man wast zich in de stad. Rechts de wc.

Een man wast zich in de stad. Rechts de wc.

Varanasi is India in een notendop. Het is er ongelofelijk smerig. Het verkeer is een chaos. Iedereen wil wat van je, waarbij dit voor vrouwen helemaal erg is. Zij worden op zo`n indringende wijze aangestaard, haast als lustobject. Als vrouw ga je (hier) zeker niet alleen over straat. Iedereen doet zijn of haar behoefte gewoon op straat. Zelfs de jongste kinderen gaan gewoon langs de weg doorde knieen en laten een fraai torentje achter. Vervolgens stappen ze in de rivier, of daar waar water is, om zich te wassen.  

Iedere avond vind hier een ceremonie plaats.

Iedere avond vind hier een ceremonie plaats.

Maandagochtend nam Anil ons mee langs diverse tempels in de stad. Eind van de middag deed hij ook de zogenamde foodtour waarbij je onderweg continu aan het eten bent. Anil nam ons mee langs een aantal plekjes waar je als toerist niet zo snel komt. Aanvankelijk was ik wat huiverig voor de kip bij de tweede stop. Uiteindelijk toch geprobeerd, en het was heerlijk.  

Ook in dit hostel is het iedere dag een komen en gaan van reizigers. Iederedag zijn er weer nieuwe contacten. Ik trok deze dagen vooral op met Jonathan (Zwitserland) en Louis (Engeland). Eerstgenoemde tref ik twee maart ook weer op de dezelfde vlucht naar Istanbul. Klein wereldje. Halverwege de foodtour gingen Louis en ik op eigen gelegenheid richting de ghats. Ik zou de volgende avond vertrekken en dit was voor mij de ideale gelegenheid alle rituelen langs de oever te zien. Wat een mensenmassa. Maar de sfeer was zeldzaam.  

Babba.

Babba.

Daarna zijn we een bar in gedoken en hebben we wat goudgele rakkers soldaat gemaakt. De volgende ochtend ging de wekker om vijf uur. We gingen met een man of twaalf per boot het dagelijks leven aan de oever van de Ganges bekijken bij zonsopkomst. Maar het was zo mistig dat veel van het zicht verloren ging. Toch zag ik Indiers de was doen, de vaat doen, hun tanden poetsen en zich wassen.  

Er gebeurt veel smorgens aan de rivier.

Er gebeurt veel smorgens aan de rivier.

Om acht uur waren we terug in het hostel en wilde ik eigenlijk na het ontbijt dit verhaal tikken om dan vlak voor vertrek online te zetten. Maar die nacht was het noodlot toegeslagen. Er heerste al griep in het hostel en ik moest er ook aan geloven. Normaal ben ik er wel tegen bestand, maar wanneer je met acht op een kamer ligt en de helft al ziek is gaat het snel. Hostels zijn daar toch al vatbaar voor, gezien het vele komen en gaan van backpackers. Wat voelde ik me beroerd die nacht. Hevig zweten werd makkelijk afgewisseld met koude rillingen.  

Het is gemoedelijk aan de oever van de Ganges.

Het is gemoedelijk aan de oever van de Ganges.

Na het ontbijt ben ik maar terug in bed gedoken en al snel was het een uur. Hoe slecht ik me ook voelde, ik besloot toch even een rondje langs de Ganges te gaan doen en daar wat eenvoudigs te eten. Daar liep ik plots Alan tegen het lijf. Om vijf uur maar weer even in bed gedoken, om tegen neger uur `s avonds zwetend en rillend de Himgiri Express richting Kolkata in te stappen. Die vertrok keurig op tijd voor een reis van ruim veertien uur. Ik viel gelukkig snel in slaap om na ruim zeven uur snurken wakker te worden. Ik voelde me al stukken beter, in die zin dat het zweten en rillen verdwenen was.  

Met het mes tussen de tenen.

Met het mes tussen de tenen.

Varanasi is weldegelijk het hoogtepunt geworden ondanks dat juist op de laatste dag in Varanasi een festival zou zijn en deze dag toch behoorlijk in het water is gevallen. Ik heb weliswaar niet zoveel pelgrims en lijkverbrandingen gezien als mijn boek omschreef, maar dat ligt aan de tijd van het jaar. Als straks de temperatuur de veertig graden bereikt en passeert, leggen zoveel ouderen het loodje dat het dagenenenlang te zien is.

Routewijziging

Zoals gezegd heb ik de route gewijzigd om tijgers te gaan kijken. Het resterende treinschema is als volgt:  

Zaterdag 21: Howrah (Kolkata) – Agra Vertrek 9.35, aankomst 15.00 volgende dag, 1358 kilometer  
Donderdag 26: Agra – Sawai (Ranthambore National Park) Vertrek 6.05, aankomst 10.59, 270 kilometer  
Zaterdag 28: Sawai – Delhi Vertrek 3.20, aankomst 12.45, 357 kilometer

Advertenties
Categorieën:India, India 2015, Varanasi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: