Mumbai: Eindelijk ben ik terug in India


India. Ik ben er dan toch eindelijk weer terug. Gelukkig heb ik geen andere bestemming gekozen. Gedurende acht weken zal ik via ruim 5200 kilometer spoor de zuidelijke helft verkennen. Dit is een stukje tekst over de eerste twee dagen in broeierig Mumbai. Het is hier ruim over de dertig graden. Vervelend…

Op dag twee van het jaar 2016 liep de wekker al om vijftien minuten over twee af. India lonkte. Toch weer India. En, nee, niet alweer. Een jaar geleden was ik ook al in dit waanzinnig grote land, dat eigenlijk meteen een verpletterende indruk achterliet. Even zwaaide ik naar Argentinie. Niet veel later een knipoog naar Rusland, Mongolie en Noord-Korea tegelijk. Iran flirtte met me. Toch was de lokroep uit India te sterk. Een land dat drie jaar geleden nog niet eens in de top tien van mijn bestemmingen stond. Maar nu al een land dat aanvoelt als een tweede thuis.

Na het tradionele, door moeders gemaakte saucijzenbroodje, te hebben opgepeuzeld was het tijd om afscheid te nemen. Tijdelijk dan, want ik kom heus wel terug. De vlucht ging via Zurich naar Mumbai, waar we een half uur eerder dan gepland voet aan de grond zetten. Was ik met eerdere reizen nog wel eens zenuwachtig wegens douanerompslomp en al dan niet meegereisde bagage, zo niet deze keer. Het voelde allemaal als gesneden koek. Wel wilde de douanier nog een afdruk van mijn duim. Ik dacht ze die gegevens al hadden, maar vooruit. Mijn bagage kwam al snel en mijn chauffeur stond al te wachten.

Vorig jaar kwam ik heel vroeg in de ochtend aan. Daardoor was het heel rustig op straat en oogde het niet extreem. Dit keer wel. Wat een chaos. maar wel een georganiseerde chaos. We begonnen op een weghelft waar er zeven auto’s naast elkaar pasten. Tussendoor krioelden fietsers, voetgangers, motoren, brommers, riksjas en vrachtwagens. Ik was meteen weer ingeburgerd.

De chaos werd nog gekker toen die zeven banen allemaal op een driebaansweghelft moesten invoegen. Ook was er een optocht met ossenwagens en muziek. Terwijl mijn chauffeur heel vakkundig een hoop aanrijdingen leek te veroorzaken en te voorkomen tegelijk, speelden kinderen aan de rand van de weg, wees een man in niet malse woorden zijn wederhelft terecht en zag ik al de ene na de andere trein passeren.

De volgende dag (zondag) heb ik Mumbai in vogelvlucht bekeken. Het begon bij de in 1927 gebouwde Gateway of India, gebouwd als herrinnering aan engels bezoek in 1911. Verder ging het door lange statige lanen langs hoge koloniale gebouwen al vrij snel richting de Marine Drive. Dit is de fraaie boulevard van Mumbai, gelegen aan de Arabische Zee. Daarna nog wat parken en uitzichtpunten bezoch en een blik geworpen op de St. Thomas Kathedraal uit 1672.

Ook ben ik wezen kijken bij de zogenaamde Dhobi Ghat. Dit is een open lucht wasserette. Ik heb nog nooit zoveel vuile en schone was bij elkaar gezien. Werkelijk alle was uit de buurt, van mensen thuis tot ziekenhuizen en van hotels tot aan het bedrijfsleven wordt hier gewassen. Het allermooiste gebouw bewaarde ik voor het laatst: de Victoria Terminus. Dit is het centrale treinstation van Mumbai. Niet alleen Indiaas mooiste, tevens ook de grootste.

Vandaag (maandag) ben ik naar de sloppenwijk Dharavi gegaan. Samen met mijn gids, Shailendar, liep ik door een klein deel van een stad in een stad. Dharavi spreidt zich met een eigen bestuur uit over delen van de wijken Sion, Bandra, Kurla en Kalina. De bevolking zou inmiddels ruim een miljoen personen tellen. Toch is Dharavi nog niet eens de grootste van Azie. Het Pakistaanse Karachi, het Japanse Tokyo en het Chinese Hong Kong hebben grotere. Deze sloppenwijk van Mumbai is wegens de locatie en slechte afwateringssystemen gevoelig voor overstromingen.

Tot 2004 was Dharavi een illegale wijk, sinsdien is het een officiele wijk binnen Mumbai. Maar aangezien de stijging van de huurprijzen en de rijkeren en de opkomende middenklasse de wijk liever zien verdwijnen komt het voortbestaan ervan steeds meer onder druk.

De economie van Dharavi drijft op zo’n 15.000 eenkamerfabriekjes. Pottenbakken, textielindustrie en het verwerken van herbruikbaar afval zijn de meest voorkomende fabriekjes. De jaarlijkse omzet in Dharavi wordt geschat op ruim 500 miljoen. Iedereen in het huishouden boven de vijftien jaar oud werkt. Dharavi lijkt zo op het eerste gezicht veilig. Een toerist kan er ook zonder gids doorheen. Het zou echter niet meevallen er je weg te vinden. Het stikt er van de smalle steeegjes die overal naartoe leiden. De leefomstandigheden zijn dan verre van perfect, de rijkdom is aanwezig.

Mumbai is op zich niet een hele bijzondere stad. Maar wel een stad waar je je snel thuis voelt. De locale bevolking is buitengewoon vriendelijk, en behulpzaam met alles. Ook zie je sneller een glimlach dan ik vorig jaar in Delhi merkte. Ook hier is India een openlucht museum. Ik kom ogen te kort en heel wat plaatjes gaan aan de lens voorbij.

Morgen (dinsdag) reis ik met de Mandovi Express van Mumbai naar Goa. Die rit zal iets over zeven uur in de ochtend beginnen en zal zeker twaalf uur later achter de rug zijn. Het geeft me een mooie kans het platteland te bekijken.

De foto’s houden jullie te goed, die komen in het volgende verhaal.

 

 

 

Categorieën:Azië, India, India 2016

2 comments

  1. Zo je begint al goed met een mooi aangrijpend verhaal. Ik ben nieuwsgierig wat nog volgt. een goede reis verder.

  2. Leuk hoor om je eerste Indiase indrukken weer te lezen. Het komt heel vertrouwd over als ik dit zo lees. Slaap lekker nu en een vlotte treinreis morgenvroeg. Kijken uit naar je volgende verhaal!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: