Trinidad, Hawai en heerlijke lasagne: Ben ik echt in India?!


Vorige week dinsdag ging ik met trein van Mumbai naar Goa. De eerste etappe was een slordige 760 kilometer lang en nam dertien uur in beslag. In een bamboehutje, maar vooral op het vijftig meter verderop gelegen strand, vlogen de dagen voorbij. Dit stukje tekst gaat over zes dagen aan de Indiase kust, op het strand van Benaulim aan de Arabische zee.

Toen ik maandag, nadat ik het eerste verhaal had afgerondt, op mijn kamer kwam, bleek ik een nieuwe kamergenoot te hebben. Het was Daniel, een 27-jarig Amerikaan. Samen zijn we begin van de avond naar de Gateway gegaan en vonden daar een geweldige wrapcorner. Nadien zijn we nog een bar ingedoken. Zoals in India gebruikelijk vindt je hier alleen maar mannen. Na het werk drinken ze het meeste loon al weg voordat ze huiswaarts gaan. De een is nog meer de weg kwijt dan de ander. Een kon er zelfs niet meer op zijn benen staan. Dit als resultaat van het achteroverslaan van weet ik hoeveel glazen sterke drank. We hadden een gezellige avond waardoor ik Mumbai met plezier afsloot. Wel hoop ik op mijn laatste dag, 27 februari, nog naar het eiland Elephanta te gaan, want dat zat er nu niet in. De daar te vinden grotten zijn op maandagen gesloten.

Klaar voor de eerste etappe.

Klaar voor de eerste etappe.

De volgende ochtend (dinsdag) was een vroegertje. Om zes uur was ik uit de veren, want de eerste treinetappe stond op de rol. Die zou om 7.10 vertrekken, maar dat werd al vijfendertig minuten later. Op het perron gebeurde veel. Wat een mensenmassa, zo vroeg in de ochtend. Treinen arriveren, afgeladen vol. Mensen stappen uit terwijl de trein nog rijd. Vracht werd af en aan gesjouwd, terwijl een man zich stond te scheren. Meerdere honden maakten elkaars leven zuur terwijl haren werden gewassen en tanden gepoetst. Treinstations zijn de steden in het klein. En nog weet ik niet waar ik kijken moet. Ja, op het grote scherm. Daar stond mijn trein keurig vermeld. En mijn naam stond netjes op de lijst, welke hangt naast de deur van de wagon.

Mooi plaatje onderweg

Mooi plaatje onderweg

Dit keer ben ik in India wat rustiger begonnen meg eten en drinken. Vorig jaar begon ik al gelijk aan de vegetarische curry`s, met onrustig gerommel in het vooronder als resultaat. Pas die ochtend in de trein nuttigde ik de eerste chai. Tot dat moment hield ik het vooral bij water. Eindelijk, een kwartier voor acht, schalde de hoorn van de Mandovi Express en kon de lange reis eindelijk beginnen. Onderweg liepen temperatuur en vertraging steeds verder op. De vertraging kwam vooral omdat op sommige delen van het traject maar een spoor lag. Dit zorgde voor lange tussenstops waardoor de vertraging uiteindelijk opliep naar drie uur. Daar werd gelukkig nog een uurtje van af gesnoept. Verder was het vooral genieten geblazen van alles wat voorbij kwam. Wat is India toch een mooi land.

Bamboehutjes

Bamboehutjes

Terwijl de zon al onder ging was mijn trein wat haltes betreft nog niet eens halverwege. Rond de klok van kwart voor negen kwam de naar het schijnt altijd vertraging hebbende Mandovi Express aan in Madgaon. Vanaf hier moest ik met de taxi nog zeven kilometer richting de kust. Daar stond een bamboehutje op zo`n vijftig meter van het strand van Benaulim op me te wachten. Met de trein door India is een waar avontuur, maar deze etappe vond ik na dertien uur toch wel mooi geweest. Zo`n 765 kilometer lange eerste etappe is niet mals. De volgende, naar Eranakulam in Kerala, is echter nog forser. Wel zo prettig om dan een week op locatie te blijven. Het haalt de haast uit de reis. Na een verrukkelijk hapje eten wilde ik gaan douchen, maar er kwam geen druppel meer uit de kraan. De watertank bleek leeg. Met een draai aan een of andere knop had bedrijfsleider Nick het probleem opgelost.

Een vissersboot aan de kust van Goa

Een vissersboot aan de kust van Goa

De volgende ochtend stond ik om negen uur op het strand en ben ik in zuidelijke richting gaan kijken. De vissers zijn snachts op zee en al ruim voor de zon opkomt weer terug. Ik bevind me op een van de rustige zuidelijke stranden van Goa, wat toeristen betreft, en ver van het feestgedruis vandaan. Er lopen hier veel Russen rondt, maar de rest van Europa is ook wel vertegenwoordigt. Er loopt van alles wat. Woensdagavond was er in een strandtent een optreden van een Russische groep. Zo dineerde ik op het strand in India, aan de Arabische zee, met live muziek van een Russische band, die uiteenlopende Aziatische muziek speelde. Je verzint het niet.

Sebhi haalt zijn vangst aan boord

Sebhi haalt zijn vangst aan boord

De band zou om zes uur beginnen, maar zoals in India gebruikelijk liep ook dit uit. Ik zat dus lekker te eten en te luisteren naar dat waar ik geen fluit van verstond. Op de achtergrond hoorde ik de golven. Wat me opviel was dat de drie jeugdige Indiers maar bleven rennen. De gasten zo snel mogelijk geven wat ze wilden stond kennelijk hoog in het vaandel. Een van de drie maakte het wel erg bond. Ik was nog niet uitgesproken of hij ging al als de wind. En zo kwam hij ook weer terug, met mijn flesje bier. Bij mijn simpele “dhanyavad”, wat dankjewel betekent in het Hindi, deed zijn zakelijke en nerveuze uitstraling veranderen in een van de mooiste glimlachen. In Mumbai was het vooral “sukriyah”, maar dat is de moslimversie. Dat je met een simpel dankjewel zoiets voor elkaar kunt krijgen is geweldig. De jongen stoof weg. Het lege flesje moest zo snel mogelijk in omgekeerde richting. Halverwege keek hij nog eens om. Nog steeds lachend en zichtbaar verbaasd. Dat deze blanke Westerling een woord spreekt in zijn taal. Mooi moment.

De vangst wordt uit de netten gehaald

De vangst wordt uit de netten gehaald

Donderdagochtend stond ik weer vroeg op het strand. En bleek er nog een vissersboot op zee. Samen met een paar Russen heb ik ze het strand op geholpen. Dat was ook meteen het meest inspannende van de hele dag. Een lekker koud biertje als traktatie van de schipper was onze beloning. Toen ik savonds terug ging bleek dezelfde schipper bezig. De 63-jarige Sebhi was bezig een gat in zijn net te verhelpen. Eerder die ochtend had hij vijentwintig kilo vis gevangen. Dit bracht op de markt 4000 rupees op, omgerekend ongeveer 55 euro.

Sebhi en ik

Sebhi en ik

Vrijdag ben ik met Schiwa naar noordelijk Goa gegaan. De 49-jarige Indiër vond voor zichzelf een gat in de markt en werd gids. Dinsdagochtend sprak hij me aan op het strand en bood me de trip aan. Aanvankelijk vond ik het wat aan de prijzige kant voor een trip die ik ook makkelijk zelf kon doen. Nadat ik zijn vraag waar ik vandaan kwam met Nederland beantwoorde, sprak hij zelfs een beetje Nederlands. Ik dacht, dat moet op voorhand al een leuke trip worden en Nederlands leert hij ook niet zomaar. Bovendien is het wel zo leuk om zoiets met een local te ondernemen. Zo stapten we om zes uur smorgens op de fiets richting Margao. Hier pakten we de trein richting het centrum van Oud Goa.

Schiwa sprak me aan op het strand

Schiwa sprak me aan op het strand

Goa is sinds 1987 een deelstaat en is vooral om haar kustlijn populair. In de vijftiende eeuw kwamen Portugese ontdekkingsreizigers in Goa aan land en begon het Portugese rijk in dit deel van de wereld. Na de komst van de Hollanders en de Engelsen was de Portugese heerschappij een eind klaar, al hield Portugal deze kolonie tot 1961. In het oude Goa zijn de fraaie invloeden nog steeds te zien. Hiervan zijn de basiliek van Bom Jesus (1594 – 1605), de Catherinakathedraal (1562 – 1619) en het klooster en de kerk van Franciscus van Assisi (1521 – 1661) het mooist. Helaas was eerstgenoemde aan restauratie onderhevig. Onderweg maakte Schiwa er ook een vogeltour van. En we hebben wat mooie exemplaren gezien.

De basiliek van Bom Jesus

De basiliek van Bom Jesus

We waren net te laat voor de laatste trein terug, waardoor we met de bus terug gingen. Dit betekende wel twee keer overstappen. Er schijnen vaste haltes te zijn, maar volgens mij stoppen ze gewoon overal waar er iemand in of uit wil. Eenmaal terug bij Woodstock, mijn verblijf, eerst even wat was ingeleverd. Leuk dat treinen. Maar je komt er werkelijk zwart uit. Toen ik bij aankomst eerst geen water had, ging ik met mijn shirt door mijn gezicht. Foutje. Geen woord aan gelogen.

De IJsvogel

De IJsvogel

Rond de klok van drie uur was ik weer bij mijn vertrouwde strandtent, Hawai. Er wordt hier aardig wat af geschaakt en op mijn derde dag hier zag ik mijn kans schoon. Een partij was klaar en ik daagde iemand uit die ik al eerder had zien spelen. Het werd een strategisch sterke partij tussen Nederland en Duitsland, waarbij ik speelde tegen een van de sterksten hier. Nederland wist na geduldig aandringen een bres te slaan in de vijandelijke pionnenmuur. Duitsland zag twee vrijpionnen op zich af komen, ondersteund door een sterke zwarte loper, zag geen heil meer in de situatie en gaf op. Strand, muziek, koud bier, verukkelijk eten, en een potje schaken met op de achtergrond een zon die al aan haar daling begonnen was. Het was een mooie dag.

 Op het strand van Benaulim

Op het strand van Benaulim

Snachts sliep ik overigens niet al te goed. Snachts wordt volgens de hier uit Trinidad en Tobago neegestreken Nick een vrouwelijke hond lastiggevallen door meerdere mannelijke soortgenoten. En tussen vier en vijf uur smorgens ontwaken de vele kraaien die hier aanwezig zijn. Ze worden wakker op het moment dat de vissers terug komen met hun vangst en daar schijnen ze op te azen.

Met Schiwa aan de chai en samosa in de trein. Een prima ontbijt!

Met Schiwa aan de chai en samosa in de trein. Een prima ontbijt!

Nick is een raar verhaal. Hier ben ik nog niet over uit. Vijftien jaar geleden kwam de toenmalige singer/songwriter zijn geluk beproeven in India. Zette voet aan de grond in Mumbai en is tot op heden nog steeds gebleven. Op een dag besloot de uit Trinidad en Tobago afkomstige man met fraaie dreadlocks eens wat te gaan doen met zijn studie en belandde in Goa. Hier is hij bedrijfsleider van Woodstock en wordt hij naar eigen zeggen moe van het niks doen. Een prachtige kerel die alles doet voor zijn gasten maar ook graag zelf vakantie viert achter zijn bureau.

Eigenlijk heb ik deze week niet zoveel gedaan. Het was gewoon lekker een weekje niks doen. Ik ben wel wat lang in Goa gebleven, te lang, maar daar heb ik geen spijt van. Deze reis is en wordt toch al anders dan vorig jaar. Gezien de warme temperatuur is een rustig tempo wel zo prettig. Van een Engelsman hoorde ik dat naarmate ik zuidelijker zou raken de vleesgerechten van de kaart verdwijnen. Koelinstallaties kunnen het niet aan. Dat belooft dus nog wat.

Morgen (dinsdag) staat er weer een monsteretappe te wachten. De reis gaat verder richting Kerala waar ik na 868 kilometer spoor en veertien uur hoop aan te komen. Mijn Indische vriend Kiran haalt me van het station. Kiran backpackte vorig jaar in zijn eigen land en kwam ik tegen in Amritsar. Nu woont hij weer bij zijn ouders in Cochin. Hier zal ik een nacht blijven, misschien twee. Kiran gaat me vervolgens Kerala laten zien. De bedoeling is om Munnar te bezoeken om vervolgens per boot door de beroemde backwaters te varen. Niks ligt vast. Wel dat een week later in Alleppey (60 kilometer van Cochin) mijn volgende trein zal vertrekken.

OVERIGE FOTO`S

Mumbai, Dharavi

Mumbai, Dharavi

Mumbai, Dharavi, potten bakken

Mumbai, Dharavi, potten bakken

Mumbai,

Mumbai, Dharavi, potten bakken

Mumbai, Dharavi

Mumbai, Dharavi

Mumbai, Dharavi, het Witte Huis!

Mumbai, Dharavi, het Witte Huis!

Mumbai, Dharavi

Mumbai, Dharavi

Mumbai

Mumbai

De vangst ligt te drogen in Benaulim

De vangst ligt te drogen in Benaulim

De vis wordt schoongemaakt en gesorteerd

De vis wordt schoongemaakt en gesorteerd

De zon gaat onder

De zon gaat onder

WP_20160111_005
WP_20160111_001
WP_20160111_003
WP_20160111_002

P1000630

P1000572

De vogel in kwestie

De vogel in kwestie

En de Westelijke Rifreiger. die stond maar voor zich uit te staren. Ik bood hem een biertje aan. Hij weigerde. Rare vogel.

En de Westelijke Rifreiger. die stond maar voor zich uit te staren. Ik bood hem een biertje aan. Hij weigerde. Rare vogel.

Categorieën:Azië, Goa, India, India 2016

3 comments

  1. Wat leuk om je verslag te lezen. Goede reis verder!

  2. Leuke contacten weer opgedaan. Een vlot verhaal met mooie foto’s. Smaakte de chai weer lekker? Ģeniet van je avontuur en hier kijken we weer uit naar je volgende verslag!!! Veel plezier en fijne ontmoetingen voor onderweg toegewenst.

  3. Zo even alles weer bijgelezen. Het leest heerlijk weg.Wat een land he? Kijk weer uit naar het vervolg + de mooie foto,s. Geniet er nog van Veel plezier Grt.Wia.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: