Een bruiloft, en tot de volgende keer!


Vorige week zondag kreeg de periode in het mooie Kerala een vervolg. De prachtige roadtrip door de omgeving van Munnar liep over in een trip naar de Binnenwateren rondom Alleppey. Woensdag keerde ik terug naar Ernakulam om een bruiloft bij te wonen en voor een passend slot van tijd met Kiran en Bixon. Inmiddels ben ik in mijn fraai gelegen resort op dertig kilometer van Trivandrum.

Afgelopen zondag stond er een ingelaste etappe richting Alleppey gepland. Deze keer een korte, want slechts zestig kilometer spoor moest worden weggewerkt. In de trein was het vrij druk, het was immers weekend. Er stond maar een uur voor, maar dat werd een half uurtje extra. Alleppey, voorheen Alappuzha, is een vrij uitgestrekt stadje maar makkelijk aan te lopen. Zondag was er helaas veel gesloten en vond ik met moeite een vegetarisch restaurant. In Kerala worden veel restaurants ook wel als hotel aangeduidt.

Net als alle andere toeristen doe ik Alleppey maar om een reden aan. De stad heeft met de Binnenwateren een waanzinnig mooie achtertuin. Deze paar dagen verbleef ik in de homestay van Matthew en hij is ook tussenpersoon in het organiseren van boottochten. De Binnenwateren zijn vergeven van de gemotoriseerde zogenaamde Houseboats. Luxe en comfort. Op deze prijzige toestand en ronkende motoren zat ik niet te wachten. Matthew heeft een goede band met het gezin van Saiju, en hij zou met mij nog drie anderen voort roeien. Ik deelde een boot met de Nederlanders Casper en Martine. De Engelse Sara completeerde het kwartet.

Daar waar de grotere boten via de grotere kanalen vooral van stad naar stad gaan, voeren wij de echt kleinere riviertjes door. We zagen hoe in de rivier de was en de vaat wordt gedaan, er kinderen verkoeling zoeken, hoe vrouwen de vis schoonmaken in de schaduw van de kokospalmen en hoe mannen zich wassen. Het is een enorm groot waternetwerk, waarover boten vol specerijen, rubber, rijst en cashewnoten worden verscheept. In de bomen zien we jackfruit, bananen, kokosnoten, mango’s en weet ik wat nog meer. Tussen al het groen zijn talloze gekleurde huizen te vinden. Het ene nog mooier dan de ander.

‘S avonds ben ik via Tripadvisor bij het Indiase Koffiehuis belandt. In een van de reacties las ik dat de Masala Dosa er heerlijk moest zijn. Daar was geen woord aan gelogen. De Dosa was gevuld met aardappels en rode boten. Uiteraard wel gekruid. De volgende ochtend ben ik met de bus naar Champakkulam gegaan om daar even de kerk van St. Mary’s te bekijken. In Alleppey was toch verder niet bijster veel te beleven. Ik was vlak voor de klok van twaalf weer in Alleppey en vond ik het tijd voor weer een verrukkelijke Thali. De gevraagde Chappati kreeg ik er zomaar bij. Wat een gastvrijheid. De verse blauwe druivensap was ook buitengewoon.

De mensen zijn hier toch al super vriendelijk. Allemaal toveren ze een glimlach tevoorschijn wanneer je alleen al goedemorgen zegt. De Indiers in het zuiden, en dan bedoel ik tot nu toe vooral Goa en Kerala, zijn veel opener en op een andere manier geinteresseerd dan de gemiddelde Indier in het noorden van het land. Het oogt hier ook veel gemoedelijker. De mensen hier zijn echt geinteresseerd in je. Ze maken graag een praatje met toeristen. In het noorden merk je al vrij snel dat er toch wat tegenover staat.

Eind van de middag ben ik naar de bioscoop geweest. Er is een zaal, waar een paar honderd mensen plaats kunnen nemen. Daar zat ik de eerste twee avonden ook al op te azen, maar de zaal was al vrij snel uitverkocht. In Pavada speelt de mannelijke hoofdrolspeler een losbandig leven. Verantwoordelijkheden en keuzen maken interesseren hem niet niet. Todat hij zijn oude leraar ontmoet, die de jonge ruwe diamant wat bijschaaft.

Dat is tenminste wat ik van mijn buren een beetje mee kreeg. Het slot van de film was wat vreemd. Om de een of andere reden waren we eerst in een televisieuitzending belandt waarna het einde zich afspeelde in de rechtbank. Ze waren allemaal kwaad op elkaar, maar uiteindelijk zegevierde het goede boven het kwaad. Maar dat is gebruikelijk. En alle Indiers in de zaal leefden mee. Een hoop gejuich en veel applaus bij diverse teksten en opmerkingen.

Daarma in het koffiehuis weer een Masala Dosa weggewerkt. Wel een andere variant dan de avond ervoor. Deze keer vond ik naast de aardappel en de rode biet ook een paar boontjes. Verder liet ik me vertellen dat deze dosa met meer boter was bereidt.

De twee voorgaande dagen verbleef ik alleen in de homestay. Maar na terugkomst waren de uit Duitsland afkomstige Markus en Irina aangekomen. Eerstgenoemde was net het naar de ijsvogel vernoemde bier wezen halen en was het een gezellige avond. De uren verstreken terwijl het eigenlijk alleen maar over India ging. Woensdagochtend zijn we in het koffiehuis gaan ontbijten.

De volgende dag was het dan zover. Vorige week dinsdag werd ik ik onderweg naar Kiran, in de trein naar Ernakulam, uitgenodigd voor een bruiloft. En dat was dan op donderdag de eenentwintigste in een dorpje op een steenworp afstand van de grote stad waar ik verbleef. Via twee bussen vond ik mezelf anderhalf uur voor aanvang als allereerste bij de kerk.

Zo zat ik in een bus vol giechelende schoolmeisjes. Maar ik niet wist, en wat Kiran mij die avond pas uitlegde, mannen en vrouwen zitten ook de in de bus gescheiden. De mannen achterin, de vrouwen voorin. Maar dit gaat alleen op als de bus twee deuren heft. Ik zag echter gewoon een stoel vrij en ging zitten. Gezellig tussen de vrouwen. Zowel de chauffeur als de conducteur zeiden niks. Jawel, een conducteur. Je koopt je kaartje namelijk in de bus.

In de tweede bus was het staan. Niet dat de bus nokkie vol zat, in tegendeel zelfs. De conducteur zag nog buiten staand en luid blazend op zijn fluitje nog genoeg ongebruikte centimers over. En omdat ik de bus verliet, pasten er nog best tien nieuwelingen in.

Van het bruidspaar was de bruid, Niya, er met haar familie er als eerste. Het was nog even wachten op de bruidegom Nibin en zijn familie. Hun blijdschap en dankbaarheid was groot toen ze mij zagen staan. Haar familie wist met mij in die waachtperiode geen raad. Wat moest die blanke Westerling hier. Er zijn veel plekjes in India waar een tourist iets naar zijn of haar tevredenheid vinden kan. Maar ook een hoop locaties waar dat er niet in zit, en daar is Manjaly er een van. Maar goed.

Nog maar net uit de auto wilde de vader van Nibin, en diens andere zoon Nithin, dat ik gelijk mee de kerk in ging. Prima idee, buiten was het idioot warm. We wilden me ook ver vooraan parkeren. Maar zo voelde ik me iets te veel eregast en leek me dat te link. Ik wilde niet de bruiloft verstoren door zover vooraan te gaan zitten. Ik wilde niet in het middelpunt van de belangstelling staan, en zeker niet in de kerk.

P1010464

Vorig jaar, op een bruiloftsfeest in Jodhpur, gebeurde dat wel. Al had ik toen meer Westerlingen om me heen. Ik ben maar tussen wat locale bewoners achterin gaan zitten en hield me daar lekker uit de belangstelling. Het was toch echt de dag van het bruidspaar. Het was een Katholieke dienst, waardoor ik het global best wel kon volgen. Ook de plechtigheid zelf was er een zoals bij ons ook wel gaat. Alleen die kus, die bleef achterwege.

Na het slotlied was het tijd voor de foto’s. Ja, gewoon in de kerk. De trotse Nithin kwam me al halen. Daarmee was hij zijn nog gelukkigere vader voor, want onderweg kwamen we hem tegen. Hij pakte mijn hand en nam me mee. Vooraan in de rij wachtenden. Kennelijk moest van alle plaatjes die geschoten warden, die met mij maar zo snel mogelijk. Ik stond mijn camera af aan een Indier en nam plaats. Ook andere familieleden en vrienden wenkten. Of ik ook even naar hun camera wilde lachen. Het leek achter de rug, ware het niet dat degene aan wie ik mijn toestel had toevertrouwd er niet in was geslaagd Nithin op de foto te parkeren. Dat dit wel de bedoeling was, begreep hij niet echt. Dus ja, even gewacht totdat de volgende sessie over was en heb ik iedereen maar weer in formatie gevraagd.

P1010463

Toen iedereen zijn of haar foto’s naar tevredenheid gemaakt had, was het tijd voor de receptive. De vader stond er op dat ik vooraan kwam zitten, zodat ik het aansteken van de kaarsen en het snijden van de taart goed kon zien. Ik kreeg al snel gezelschap van drie ventjes van een jaar of dertien. De drie jonge knapen hadden allang geen zin meer in die hele poespas rondom hun grote neef. Het was de Westerling die veel interessanter was. En dus werd het bal al snel geopend. De ene na de andere vraag kreeg ik op me afgevuurd. Om aan te geven dat de eerste ronde er op zat, kondigde jongste wijsneus aan dat ik maar eens op het buffet moest storten. Er was eten zoveel je wilde. En zo lekker allemaal.

P1010473

Terwijl ik bezig was alle rijst en curry handmatig van bord naar mond te verplaatsten zag ik een hoop Indiers mijn kant op kijken. En geroezemoes. Ik had allang door dat het wachten geblazen was op het eerste schaap over de dam. Allemaal wilden ze zich voorstellen en wat vragen, maar niemand durfde. Of ze dachten er goed aan te doen de blanke man eerst maar te laten uit eten. Toen dat ook zo was, waagde de eerste Indier de stap. Hij vond dat hij niet langer moest wachten nu ik doelwit was van iedereen. En ja, zo was het bijna een uur lang handen schudden en steeds dezelfde vragen beantwoorden. Maar wat was het hartelijk.

Dat was het afscheid ook. Toen beide gezinnen op het punt stonden zelf het buffet te gebruiken, vond ik dit het moment om gedag te zeggen. Na de nodige omhelzingen nodigde Nithin me alvast uit voor zijn bruiloft. De neef van de vader bracht me, nadat iedereen mij had uitgezwaaid, naar het station van Aluva. Vanaf hier ging het per bus terug naar Ernakulam. ’s Avonds heb ik Kiran en Bixon getrakteerd op een avondje bowlen en tafelen in een van de betere restaurants in heel Azie. Wat waren Kiran en Bixon gastvrij. Eerstgenoemde komt misschien nog wel naar Bangalore. Maar zover is het nog niet. En ik moest nog maar eens terug komen. En ze willen eens naar Nederland komen. En dus zeiden we ‘tot de volgende keer’.

Ik ben inmiddels al in een fijn resort ergens boven op een berg op een kilometer of dertig van Trivandrum. Daar ben ik gisteren (vrijdag) naartoe gereisd, waarna het per taxi de Bergen in ging. In dit resort verblijf ik tot en met donderdag. Dan staat de laatste etappe richting het uiterste zuiden van India op het programma. Daar aan de Kaap, in Kanyakumari, sluit ik de eerste helft van de reis alweer af.

Er is uiteraard nog veel meer beeldmateriaal, maar de enige toegang tot internet is via de laptop van de baas. En die laptop blinkt vooral uit in traagheid, dus ik laat het hierbij. Vooral ook omdat het plaatsen van foto’s in ieder verhaal een nogal tijd rovende aangelegenheid is.

Advertenties
Categorieën:India, India 2016, Kerala

1 reactie

  1. Weer een mooi verhaal. Wat geniet jij van je reis. Jammer dat je niet meer foto’s van de omgeving kon plaatsen. Misschien een volgende keer. Goeie reis verder en tot het volgende verslag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: