Kanyakumari en Madurai, pracht en praal


Vorige week donderdag, de achtentwintigste om precies te zijn, stond de overstap naar Tamil Nadu gepland. Na Maharastra (twee dagen Mumbai), Goa en Kerala de vierde staat van deze reis. Om alvast nauwkeurig te zijn, er volgen nog twee staten, te weten Deccan en Karnataka, om vervolgens met de steden Aurangabad en Mumbai terug te keren in Maharastra. Na een paar leuke dagen in Kanyakumari sloot ik daar de eerste helft van de reis af. Vandaag heb ik de prachtige tempel van Madurai bekeken.

Goed. Tamil Nadu. De staat neemt bijna de hele zuidpunt in beslag. In het westen is nog slechts een kleine strook van Kerala te vinden. Na een treinetappe van slechts zesentachtig kilometer kwam ik aan in Kanyakumari. Het meest zuidelijk gelegen plaatsje van India. Gelegen aan Kaap Comorin, de plaats waar drie zeeën samenkomen. De Arabische Zee, de Indische Oceaan en de Golf van Bengalen.  

Precies halverwege de dag was ik per riksja aangekomen op het station van Trivandrum, waar de Kanyakumari Express pas twee uur later zou vertrekken. Liefst vijfenzeventig minuten vertraging noteerde ik. Eenmaal aangekomen in het vissersstadje, zo diep in het zuiden van het land, had de trein daar toch nog mooi veertig minuten van doen verdwijnen. Bijna was ik nog in de verkeerde trein gestapt. In een trein die in omgekeerde richting naar Bangalore zou kachelen.

Hoe kwam het. Treinen hebben een vijfcijferig nummer en rijden steeds hetzelfde traject in beide richtingen. Het laatste cijfer verschilt steeds met één, hoger of lager. Mijn volgende trein naar Madurai heeft nummer 12634. De trein die de route andersom aflegd, heeft dus nummer 12635 (of 12633). Ik dacht, het zal wel een typefout zijn, het nummer op het scherm.  

Maar ik stond gewoon niet op te letten. Want het laatste nummer verschilde gewoon. Het is dat mijn blanke persoontje zoveel nieuwsgierigheid wekt, anders lag ik dus twee weken voor op schema. Twee vriendelijke jongens verwezen me van platform vier (want deze trein gaat naar Bangalore) naar één (jij moet niet naar Bangalore, maar Kanyakumari. Dat is de andere trein). In Kanyakumari waaide het onstuimig. Een flinke bries trok landinwaarts. Eerst moest ik acht Duitse dames ontzetten. Een van hen was haar roze meditatie kussentje vergeten in het resort. Aangezien ik ze toch soort van achterna bleek te reizen, beloofde ik het af te geven. Omdat ze een tocht aan het maken waren heb ik het maar in hun hotel achtergelaten en zette koers naar open zee.  

Het was al vijf uur geweest, waardoor het een vluchtige kennismaking werd met het uiterste zuiden. Na een heerlijke Masala Dosa, dit keer gevuld met naast aardappel, peulvruchten, keerde ik terug naar het hostel. Eigenlijk is het meer een hotel, maar dat maakt verder niet uit. Hier deelde ik een kamer met de Zuid–Koreaan Pyin.   De volgende ochtend (vrijdag) brak al snel aan. Al om vijf uur was ik vrij wakker. , terwijl mijn Aziatische buurman nog in diepe slaap verzonken was. Een kkeine drie uur later vond ik het draaien en keren welletjez en trok ik de stad in. Eerst even een ontbijtje genuttigd en vervolgens de ferry opgezocht. Met enige fantasie zou ik kunnen vertellen dat ik op drie zeeën tegelijk gevaren heb. Voor even dan, maar toch.  

De ferry bracht mij en vele Indiërs naar het monument Vivekananda, naar de gelijknamige Bengaalse filosoof. Daarnaast staat een groot monument van Thirubalar. Ook mijn blanke persoonlijkheid trok weer veel bekijks. Ik kreeg zowat een lamme arm van al dat handen schudden. Ik vraag me af of de Minister President van ons land vandaag meer handen schudde. Wellicht stak ik hem naar de kroon.   De meesten wilden ook even een foto. Een Indiër verliet zijn groep, een groep die mij al langer in het oog leek te hebben, en vroeg of ik een selfie met hem wilde hebben. Dat was prima. Meteen riep hij al zijn vrienden erbij. Na drie pogingen waren we allemaal tevreden over dit aandenken.  

Eenmaal terug aan wal vervolgde ik mijn weg richting Gandhi Mandapam. De gedenkplaats van Mahatma Gandhi. De waarschijnlijk grootste en belangrijkste Indiër ooit, wiens as is uitgestrooid, daar in Kanyakumari, in zee. De man die vocht voor de vrijheid van India werd op 30 januari 1948 vermoord in Delhi. In 1969 geboren onder de naam Mohandas, maar vanwege zijn verzet tegen de rassenpolitiek gaf een Bengaalse dichter hem de naam Mahatma, wat Grote Ziel betekent.   Met Indiaas grootste held kwam ik al op de helft van mijn reis. Afgelopen zaterdag begon alweer week vijf van deze mooie tijd in India. Alleen de middag ervoor was ik wegens een zonnesteek de weg kwijt. Het lichaam oververhit, flinke hoofdpijn. Maar een paar wc bezoeken en wat uurtjes met de ogen dicht en ik was weer hersteld. Verder heb ik tot op heden nergens last van.  

Zaterdagochtend liep ik na een goed gevulde Masala Dosa richting de Devi tempel. De eerste tempel die ik deze reis pas bezoek. Uiteraard de schoenen uit, maar voor de ook het shirt. Tempeltraditie, zo werd me verteld. Al hielden niet alle mannen zich eraan. Het shirt mocht wel mee, over de schouder. Het maakte niet uit over welke, kreeg ik als antwoord op mijn vraag, aangezien links als onrein wordt beschouwd. Ook mocht de camera niet mee, maar die had ik al opgeborgen in de tas. En u raad het al. Die mocht ook niet mee.  

Na een bloemenoffer en wat kaarsjes te hebben aangestoken, ben ik nog even naar het monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de tsunami in 2004 gelopen. Zo was ik eind van de middag weer terug in het hostel. Het was wachten geblazen, want de trein naar Madurai zou pas om half zes vertrekken. Keurig op tijd vertrok de Kanyakumari Express richting Madurai. Met slechts vijftien minuten vertraging bij aankomst viel het dit keer wel mee. Terwijl de zon onder ging kwam de ene Indiër na de andere even praten. Verder was er een Indiaas gezin uit de Verenigde Staten over gekomen voor een bruiloft. Hun tweejarige dochtertje sloofde zich nogal uit en ik moest menig keer zwaaien voordat het ijs brak. Maar toen kwam toch ook de kleine Joy even een handje geven.

In Madurai zou ik maar één dag verblijven, te weten vandaag. De enige reden, denk ik, en voor mij, was de Minakshi Sundareshvara tempel. Een prachtig gedecoreerde tempel, met vier keurrijke poorten vol dansende goden en godinnen. De tempel dateert al uit de zeventiende eeuw. De twee meest heilige binnenplaatsen, waar je offers kunt doen, zijn alleen toegankelijk voor Hindoes. Ik ben onder de indruk van de pracht en praal, zeker, maar in de tempel van Kanyakumari mocht je wel overal komen. Vandaag liep ik de Nieuw–Zeelander Jonathan tegen het lijf. Ik vertelde het raar te vinden de camera dat ik de camera achter moest laten, terwijl de telefoon wel mee naar binnen mocht.  Maar bovenal is het gewoon waanzinnig mooi. Wat een indrukwekkende beelden. Teveel om alles in een keer op te nemen.

Ze snappen niet dat je daarmee ook foto`s kunt versturen, was het antwoord. Lijkt mij iets te gemakkelijk, maar goed. In euro`s kost zo`n zogenaamde camerafee geen drol, en ik geef er ook niks om. Jonathan vond het naar corruptie neigen, want geen Indiër zien we ervoor betalen. Waar ik wel wat op tegen heb is een toegangsprijs voor een tempel. Ik heb niks tegen donaties, maar wel tegen toegangsprijzen die voor een toerist vijf tot tien keer hoger liggen, over heel India gezien. Ik geloof ook echt niet dat Indiërs moeten betalen om alleen al binnen te komen.  

Morgen (maandag) vervolg ik mijn tocht door Tamil Nadu en reis verder naar Tiruchchirapalli, ook wel Trichy genaamd. Tussendoor staat een uitstapje naar Thanjavur gepland, waarna ik verder ga naar Kachipuram. Samen met Madurai vormen deze steden het kloppende hart van Tamil Nadu, wat tempels betreft.

RESORT

Anupama (l) was de ene dag nog kleurrijker dan de andere. Haar zus Amrutha kwam er ook even bij.

Anupama (l) was de ene dag nog kleurrijker dan de andere. Haar zus Amrutha kwam er ook even bij.

KANYAKUMARI

P1010686

P1010689

P1010692

Vivekananda

Vivekananda

Wat een heerlijke thali

Wat een heerlijke thali

Deze visser maakt zijn net gereed.

Deze visser maakt zijn net gereed.

P1010842

P1010739

Een pelgrim geniet van zijn chai.

Een pelgrim geniet van zijn chai.

P1010871

P1010834

MADURAI

WP_20160131_053

WP_20160131_068

WP_20160131_046

Advertenties
Categorieën:India, India 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: