Tempeltocht in Tamil Nadu: Trichy en Thanjavur


De afgelopen dagen stonden in het teken van centraal Tamil Nadu, een staat waar ik twee weken verblijf en nu tot halverwege ben gevorderd. Dit verhaal speelt zich af in twee steden, Tiruchchirapalli en Thanjavur. Na eerder Kanyakumari en Madurai vervolgde ik hier mijn tempeltocht door Tamil Nadu, waar ik ook nu weer bijzonder fijne mensen ontmoet. Helaas maar twee fotos, die namen al een uur in beslag.

Het verhaal begint overigens gewoon in Madurai, waar ik na het tempelbezoek een prima ontbijt met een zuidelijke mix met Idly, Poori, Dosa, Pongal en Vada op heb. En maar lekker dippen in de bijgevoegde curry. Nadat ik de rest van de middag besteed heb aan slapen en het vorige verhaal, toog ik terug richting de tempel waar Jonathan en ik bij de zuid poort hadden afgesproken. Vlak daarvoor de tot nu toe moeder aller dosa`s op. Gevuld met ui, en bovenal, champignon. Een tien met een griffel. Amai, wat was die lekker. Jonathan had ook al gegeten, waardoor we gewoon wat rondgelopen hebben. Onderweg een vol glas sap watermeloen. Ja, zonder water, en al helemaal geen ijs. Daarna volgde nog een grote beker koffie.

Het leven is goed hier, in ieder geval als toerist, met al dat lekkere eten en drinken. Verder hebben we net als vele Indiërs aan de rand van de tempelmuur gezeten en lekker zitten wegkkletsen. Daar waar Jonathan de volgende ochtend de trein van vijf uur moest hebben naar de plaats die hij maar niet kon uitspreken, Kanyakumari, had ik wat langer de tijd. Want mijn trein naar Tiruchchirapalli zou pas om vijftien minuten over elf vertrekken. Ik had dan ook alle tijd voor een laatste blik op de tempel, een souveniertje en wat fraaie plaatjes.

In dit verhaal hoort ook even ruimte te worden vrijgemaakt voor een heel fijn, licht gebouwd dier. De muskiet. Dus bij deze. De muskiet is op de wereld gezet met maar een doel, de mens het leven zuur te maken. Vrede op aarde. Ammehoela. Het is njet te geloven wat een narigheid jij, muskiet, ons toebrengt. Zoals Bert Visser heel kundig verwoordt stuur jij een van je vriendjes richting het slachtoffer, met een feestneus op en een viool in handen. Lekker afleiden. En de rest van jouw hele muskietenleger, vuurt naar eigen inzicht. Man man man. Beste muskiet, wat ben ik al veel gestoken door jouw en je vriendjes. Overdag houden jullie je redelijk koest. Maar het is die avond he, als wij toeristen, na een dag lang sjouwen onszelf het idee willen geven vakantie te hebben. Nee, dan komen jullie de grote jongen uithangen.

Deet spuit ik nog maar zelden op de huid. Jullie vinden altijd wel een plekje om alsnog te steken. Bovendien. Ik vind het ook helemaal niks. Maar ik gebruik het wel. Ik schep voldoening voor mezelf door zoveel mogelijk van jouw soort naar de andere wereld te helpen. In het resort en diverse hotelkamers zie ik exemplaren voorbij fladderen. Met jullie geniepige oogjes houden jullie mij in de gatenen. Ik jullie ook. Met mijn een paar maanden over de datum zijnde flesje deet binnen handbereik. En als ik een van jullie zie kies ik de aanval en druk de knop van het flesje in. De kleine vieze walm recht in het muskietengezicht laat het stuk onderkruipsel als een baksteen richting aarde dalen. Onbestuurbaar raken jullie in een vloek en een zucht. Zo heb ik er al aardig wat van jouw soort, o muskiet, een onzalig uiteinde bezorgd.

De etappe naar Tiruchchirapalli verliep zonder oponthoud en problemen. Er gebeurde ook weinig spectaculairs. Het landschap trok voorbij. Veel rijstvelden. Een groepje gefortuneerde boeren haalde zelfs machinaal het graan van de akker. Het stro werd dan weer wel handmatig op een grote hoop verzameld. Ik zag een vrouw langs het spoor drie koeien elk apart aangelijnd uitlaten. Oke. Dat laatste is dan wel iets van goh dat zie ik niet iedere dag. Tiruchchirapali (Trichy) is een klein stadje. Per riksja ging het door drukke straten. Door straten vol ijzer en metaalwerkzaamheden. Een andere straat is volgepropt met kleine schuurtjes waar aardappels, knoflook en uien in grote juten zakken in vrachtwagens worden geladen. Hier zijn de mooiste foto`s te maken.

De middag liep al richting het einde, het was vier uur geweest. Ik dook nog even de straat op. Mijn hotel, hier geen homestays of hostels, bevond zich in het centrum van de markt. En wat gebeurde er veel. Prachtig geklede scholieren zitten als sardientjes opgevouwen in een riksja, terwijl een fietsriksja zo zwaar met vracht beladen is dat de bestuurder het niet eens aangetrapt krijgt. Ik zie een snackkraam, met onder andere samosa, vlak naast een paar afvalcontainers staan waar een paar zwervers hartstochtelijk in graaien en genoegen nemen met de kleinste restjes. In hun ogen een feestmaal. Ik trof een paar koeien. Zij deden ongestoord hun ding. Ik zag zelfs een zwart–wit exemplaar.

Aan het eind van de weg, bij een druk kruispunt, dacht ik een strategisch sterk plaatsje verworven te hebben. Een plaatsje voor mezelf, waar ik alles en iedereen mooi in de gaten kon houden. Mijn ogen scande het hele terrein van links naar rechts, en weer terug. Niet echt een gezond plekje overigens, want de uitlaatgassen kwamen me ruimschoots tegemoet. Wel een paar plaatjes rijker. Een met een kar vol bananen. Ik kan geen banaan meer zien, wat zijn het er gruwelijk veel. En dagelijks alle karretjes leeg. Geen stukje fruit blijft over. En zo gaat dat iedere dag. Het meest leuke die maandag maakte ik mee in de straat waar ik op dat moment soort van met mijn rug naartoe stond. Met de camera nog steeds in hand, aan, want je moet snel zijn als je iets ziet, schurkte ik de bocht om. Ik zag ontelbaar veel fotomomentjes. Maar, ik maak ook graag ongezien foto`s. Hoe de Indiër werkelijk is.

Als je ongezien fotografeert zie je vaker een glimlach, of een rij gekleurde tanden dan wanneer de Indiër poseert. De Indiër poseert graag serieus. Op het zakelijke af. Daarom wil ik niet al teveel geposeer. Ik heb heel voorzichtig het idee dat men in Tamil Nadu wat schuchtiger is dan in Kerala. Maar daarom niet minder gastvrij, open of vriendelijk. Ze kijken wat meer de kat uit de boom. Maar in Trichy ben ik echt verrast. Ik kwam dus de hoek om. En ze hadden mij, of misschien wel de camera, of beide, al snel gespot. Terwijl ik gehurkt mijn plaatjes vastlegde, keken voorbijgangers mij verbaasd aan en werd ik door een vrachtwagen overladen met een walm uitlaatgassen. Een jonge Indiër nam al snel het heft in handen en zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat ik niemand vergat. Degenen van wie ik beeld vastlegde, vonden het een eer om via mijn camera mee naar Nederland te reizen. Dat er iemand aan de andere kant van de wereld is die hen kan blijven herrinneren. Niet vergeten zal.

Het `jij, maak foto van hem`. Dat klinkt heel dwingend. De vrolijkheid en dankbaarheid spatte er echter van af. Een hoop nieuwsgierig geroezemoes als ik het resultaat liet zien. Het zorgde voor de nodige drukte bij de vier fruitkraampjes in kwestie. Als dank voor mijn interesse kreeg ik een gepelde sinaasappel in handen. Amai, die was sappig. Daar kocht ik er maar een paar extra van. En wat druiven. Ik bracht mijn handen samen, boog ligt voorover en zei dankjewel. Het was meer dan voldoende, en hetzelfde gebaar kreeg ik ruimschoots terug.

India is voor een groot deel alcohol vrij. Maar in het restaurant onder het hotel waren de IJsvogels weer gewoon aanwezig. Ik heb genoten van een heerlijke kipcurry met rijst en chapatti. En twee flessen bier van meer dan een halve liter elk. Dat alles bij elkaar kostte me omgerekend tien euro. En ik zal u zeggen. Ondanks de hoeveelheid biljetten had ik het niet eens contant. De pinpas moest redding brengen, want de creditcard weigerde dienst. Per riksja ging het de volgende ochtend (maandag) richting Srirangam. Want de tempel staat niet in Trichy maar in het dorp aan de andere kant van de rivier. Luid claxonerend baande de chauffeur, Kani, zich een weg. Iedereen moest maar plaatsmaken, want hij had een westerling aan boord. Althans, zo leek het.

Ik ging de Sri Rangananthaswamy tempel bezoeken. De tempel lijkt op die in Madurai, welke wel wat overweldigender was. Ook hier was het lekker rondstruinen geblazen en was hef kijken naar alles wat gebeurde. Want net als in Madurai mochten alleen Hindoes de heilige zalen betreden. Ik kon me vergapen aan maar liefst eenentwintig torens. En je kon het dak op, waar je getracteerd wordt op een fraai uitzicht over het hele complex. De tempel herbergt talloze vormen van de god Vishnu. Het complex is een van de grootste godsdienstige wereldwijd. Ik zag het er niet direct aan af, maar dat kwam misschien omdat je niet overal komen mag. De tempel is precies in het midden van de staat Tamil Nadu te vinden. Er zijn in totaal honderdacht tempels aan Vishnu gewijd, waarvan deze de belangrijkste is. De tempel in Madurai was overigens gewijd aan Meenakshi, echtgenote van Shiva. Meenakshi is de zus van Vishnu.

Goed. Voor de middag had ik andere plannen. Ik vond dat de tijd gekomen was mezelf een lungi aan te meten. Dat was vrij snel gelukt. De verkopers hielpen me met omwikkelen. Dat luistert nauw, want ondanks dat jij denkt dat hij super strak zit, zakt hij snel af. Terug op mijn hotelkamer overkwam mij dit meerdere malen. Zou op straat een koddig gezicht zijn. Ik heb er toch maar even een riem omheen gedaan, waarna ik in mijn oranje–zwart geruitte kledingstuk de straat op ging. Over belangstelling had ik al niet te klagen, maar nu was het helemaal raak. Men was blij en opgetogen dat ik een poging waagde mee te gaan in de cultuur. Een beetje zenuwachtig verliet ik mijn standplaats, werd al vrij snel aangesproken en gecomplimenteerd. En het regende tevreden knikjes. Maar ook een hoop zenuwachtig gegiegel. Ik keerde terug naar de koffiekraam van Babu, waar ik de vorige dag ook al was. Prachtig zoals hij bezig was. De drievoudig staatskampioen bodybuilding was onder de indruk van mijn ruitjeslunghi. Volgens Babu ook een Indiase vrouw, waaraan ik wel zag dat ik in de smaak viel. Dus ja. Vervolgens naar de andere kant van de straat vertrokken en daar post gevat. Daar heb ik nog wat fraai beeldmateriaal aan over gehouden. `S avonds het gebruikelijke. Lekker eten. Biertje. Sport op televisie (daarover later meer). Prima.  

De volgende dag (woensdag) was ik een half uur voor vertrek al op het station van Trichy. De Chennai Express vertrok om vijf minuten over half tien, exact, en kwam negen hele minuten later dan gepland aan in Thanjavur. Vanaf het station was het makkelijk. De linker straat in duiken, Gandhi Road, en net zolang door lopen tot de kruising met Hospital Road. Daar moest ik dan rechts af. Het KRA hotel behoort tot dezelfde groep als het gelijknamige ziekenhuis, dat er boven gevestigd is. Na te hebben ingecheckt begaf ik me naar de Brihdishvara tempel. Deze monumentale tempel dateert al uit het jaar 1010. Twee poorten leiden naar een grote binnenplaats. Hier zie je stier kijkend naar de koninklijke Chola–tempel, welke gewijd is aan Shiva. Ik liet me er rondleiden door Raja, op het heetst van de dag. Dit zorgde ervoor dat de stenen binnenplaats, verworden was tot een gloeiende bakplaat. `s Avonds had ik nog last van mijn voeten, die overigens niet verbrand waren.

Deze tempel is vooral een monument, waardoor ook niet–Hindoes de tempel in mogen. Ik sloot aan in de op dat moment korte rij en nam met mijn rechterhand rood poeder in ontvangst. Rechts, want links is onrein. Een rode stip bracht ik aan tussen de wenkbrauwen, alszijnde een derde oog. Daar, geloven de Indiërs, zou de plaats zijn van het zesde energiecentrum. Shiva`s derde oog. Het oog der wijsheid. Het was er die middag erg rustig. En bijna geen westerlingen. Die kwamen eind van de middag pas. En vooral in georganiseerde vorm. En veel Indiërs gaan na school of werk naar de tempel. In de avond is het er dan ook wel druk, maar er heerst een gemoedelijk sfeertje. Daar hou ik van. Dan is het heerlijk om gewoon lekker rond te lopen of te zitten. Diverse Indiërs knopen een praatje aan.

De afgelopen dagen volgde ik op televisie de in India populaire sport Kabaddi. Het is in mijn ogen een mix tussen tikkertje en worstelen. De sport wordt in teamverband zeven tegen zeven uitgeoefend, ieder een helft. Omstebeurt neemt een aanvaller (de rover) het op vijandelijke helft op tegen de andere zeven. De enige aanvaller moet tegenstanders aantikken terwijl hij kabaddi zegt. Aangetikte spelers moeten het veld verlaten. Als een of meerdere spelers van de verdedigende partij hem vastpakken, moet hij er zelf uit. Als hij iemand tikt, dan mag er iemand van zijn eigen ploeg terug in. Zo gaat het door tot iedereen van een team van het veld is, alle zeven dus, niet de wisselspelers. Een aanvaller kan zich ook veilig tikken met zijn hand over de middenlijn, ook al heeft een verdediger hem vast. Het spel is al 4000 jaar oud. Het lijkt simpel, maar het vergt veel kracht, spelinzicht en een flink incasseringsvermogen.

Na een heerlijk nachtje geslapen te hebben trok ik donderdag mijn lungi weer aan en maakte een tocht van twee uur. Onderweg een hoop onwennige blikken. Ze zien dit keer geen westerling die doet alsof hij Hindoe is (geloof me, ik heb ze gezien), maar iemand die gewoon mee probeert te gaan in de cultuur. Regelmatig werden handen geschut. Ik kreeg zelfs in overvloed chai aangeboden. En weer veel complimentjes en goedkeurende knikjes. Precies op de middag, op het heetst van de dag, mijn rondje klaar. Na een glas heerlijk vers limoensap ging het laatste stukje terug richting het hotel. De middag heb ik gevuld met het typen van de tot op dat moment ruim op p was apier staande tekst. Eind van de middag ging het terug naar de tempel en daar op het gemak wat tijd doorgebracht. Gelukkig kon ik, lui als ik ben, hier weer wat kleren afgeven , zodat ik weer met alles fris terug kon naar Trichy.

Tempel in Srirangam.

Tempel in Srirangam.

De tempel in Thanjavur.

De tempel in Thanjavur.

Categorieën:Azië, India, India 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: