Tamil Nadu was verpletterend, wauw!


Na zes weken treinen ben ik aangekomen in Chennai, het voormalige Madras. Na pal aan de westkust te zijn begonnen in Mumbai, ben ik nu aan de oostkust. Nog slechts twee weken, waarin ik India van Chennai naar Mumbai zal doorkruisen. O ja. Tamil Nadu. Fabelachtig.

Ik begon dit verhaal te schrijven, afgelopen zaterdag. Na een dag sjouwen in Trichy vond ik het om half zes meer dan mooi geweest. Wat een plaatjes heb ik vast gelegd. Na een sinaasappel te hebben verslonden begaf ik me naar de bar onder het hotel. Bijna kwart over zes. Ho eens even. Dat betekent dat Manchester City en Leicester op het punt stonden te beginnen. Op dat moment was ik enige gast, dus verzocht ik de maar liefst acht man personeel deze pot voor me op te snorren. En dat lukte. Mijn eerste voetbalwedstrijd in vijf weken. Mijn hemel, wat mis ik die bal. Als eenling opveren en juichen. De Indiërs vonden het interessant. En dat drie keer namens Leicester. Wat een sprookje.

Goed. Heel rap terug, twee dagen in de tijd, want zover liep ik achter. Het vorige verhaal eindigde soort van abrupt, en was, bleek later die dag, echt niet af. Wel was het al zo lang, dat ik het maar online knalde. Het laatste verhaal dateert van vorige week vrijdag. Na het inpakken en de lunch ging ik opnieuw op pad. Onderweg richting de tempel halt gehouden tegenover de inrit van het busstation. Ik zie zoveel meer gebeuren wanneer ik op de plaats rust hanteer. Zomaar een paar plaatjes rijker vervolgde ik mijn weg. Bij de tempel was zoals gebruikelijk gemoedelijk druk, en toch pas rond de klok van vier. Bij mijn tweede rondje om de tempel spotte ik een groep studenten, zittend op de trap. Dat het studenten waren bleek natuurlijk pas later. Maar het waren niet de heren, maar de zo kleurrijke dames die mijn aandacht trokken. Vooral zij in het geel gekleed. Mijn taktiek was vragen voor een groepsfoto. En dan maar zien. Bij dat voorstel bleven alleen de heren over. De dames kozen het hazenpad. Maar ik dacht, die foto naast haar, dat komt heus wel goed.

De vrouwen moesten gewoon even ontdooien. Want nadat ze zagen hoe leuk de heren op de gevoelige plaat waren beland, vroeg juist zij of ik naast haar wilde plaats nemen. Een van de heren was galant en vroeg mijn camera. Ook de dames stonden trouw hun telefoons af. Ik ging helemaal op in het moment. Zeker toen zij nog eens extra mijn kant op schoof. Helemaal vergeten om namen te vragen. Stom van me. Na nog een rondje te hebben gedaan keerde ik terug. Het niet vragen naar namen maalde na. Gepasseerd station. Jammer.

Over stations gesproken. Ik had nog tijd over en veroverde een stekkie aan de straat tegenover de uitrit van het busstation. En echt. Een westerling die met een camera aan lang blijft staan trekt de aandacht. De een is nieuwsgierig. Een ander kijkt snel weg als ik zijn of haar kant op kijk. Sommigen zijn angstig voor de camera, terwijl anderen juist vragen om een foto. In het vorige verhaal begon ik over post vatten. Het brengt me zoveel meer dan maar gewoon het rondje blijven lopen. Wanneer je blijft lopen, kom je ook door rustige straten. Ja. Dan zie je echt een stuk minder. Maar wat is India een openlucht museum. Door post te vatten komt men ook naar mij toe. Door door te lopen leg je een groot obstakel neer. Dat heb ik mezelf de laatste drie weken echt moeten aanleren.

Lopend ging ik naar het treinstation. Mijn trein, de Mysore Express, zou om vijf over zeven `s avonds vertrekken. Ik was een half uur te vroeg en was al snel omringd door mijn kleine vliegende vriendjes. Ik bedolf mijn persoontje maar onder een dikke laag deet. Dat hielp. Zal ze leren, dat vervelend stuk narigheid. Die avond geen blanke huid op het menu. Een Indiër sprak me aan. Omdat hij mijn gegevens in zijn telefoon noteerde en ik slecht ben in namen, en pen, papier en mijn telefoon ergens in de tas zaten kom ik alleen zijn naam te weten als hij mij benaderd. Je kunt op het station heel makkelijk per automaat je trein spotten. Behoorlijk nauwkeurig wordt aangegeven waar de trein is, het laatste station en het tijdstip van vertrek daar. Ook het nog af te leggen aantal kilometers wordt gegeven. De Indiër, ik schat mijn leeftijd, zei verbaasd te zijn, zijn trein niet te kunnen vinden.

Ervaren als ik ben, kuch, verdiepte ik mezelf in zijn trein. Na een grondige analyse bleek hij het woord `source` achter het eerste station niet te begrijpen. Zijn trein zou pas ruim een uur later nog moeten vertrekken vanaf het startpunt en dat erdus niks aan de hand was. In de trein maakte ik kennis met Sreeram en zijn vrouw. Ze bleken pas twee maanden getrouwd en waren onderweg naar huis in Bangalore, na een bruiloft van zijn neef. Ik liet hem een foto zien van eerder die middag. Een bus waar acht personen bij de achterste deur buiten hingen. Het antwoord was dat dat in India heel gebruikelijk is. Een bus is nooit vol, in India. Nooit. Dus dat was ook weer een fijn ritje treinen, vijftig kilometer van Thanjavur terug naar Trichy.

De volgende ochtend (zaterdag) had ik voor het eerst in vijf weken geen zin mijn bed uit te komen, maar vond ik het iets over half negen welletjes. Na een ontbijtbuffet (!) vertrok ik, luie donder, per riksja naar de tempel boven op de berg. Na een flink stukje trap lopen kwam ik eindelijk boven. Gewoon voor het uitzicht over de stad, de tempel ben ik niet in geweest. Stond ook een lange rij en echt naar binnen was er niet bij, slechts snel een bloemenoffer kan je doen. Dus ik weer redelijk vlot naar beneden en terug naar de markt. Boven op de berg had ik nauwkeurig het patroon der straten in mij opgenomen. Cruciaal was na de eerste straat, naar de tempel leidende, rechtsaf te slaan. En dan, minder cruciaal, nog eens rechts. Dan kon mijn tocht al haast niet fout gaan. Zo geschiedde. Onderweg geregeld stoppen voor een praatje. Of een foto. Of beide. Of chai. Of alle drie.

In de namiddag ben ik Babu nog even gedag gaan zeggen. Dat kwam hem goed uit, want hij had zijn foto met mij nog niet. Vervolgens, na een glas warme chai, doorgelopen en sinaasappels gehaald op dat ene drukke kruispunt. Verbazingwekkend, zoveel verkeer op zo`n rare plek. Dwars door de markt. Zelfs bussen en vrachtwagens. Het begrip muurvast krijgt hier een heel andere betekenis. Wij maar klagen als we in Nederland in de file staan. We moeten gewoon even op onze beurt wachten, in ons kleine kikkerlandje. Nou, en toen was het dus al weer zaterdagavond. De eerste dag van week zes zat er op. Ik was er om half zes voor die dag ook wel even klaar mee. Weekend. Bier. Voetbal. Gewoon even één avond. Zoals het hoort. Kon ik ook mooi het verhaal tot dan toe schrijven.

Nu ik toch in deze bar zit (zat). Ik verbaasde mij over de manier van bier schenken. Niks geen schuimkraag. En van twee vingers had mijn persoonlijke bediende nooit gehoord. Tijd om daar verandering in te brengen, dacht ik. De Indiér wil echter helemaal geen kraagje. Geen milimeter. Tsja. De cultuurverschillen strekken zich zelfs uit richting de alcoholische versnaperingen. Het schenken daarvan, in ieder geval. Ik kon het er makkelijk van nemen. Ik hoefde de volgende dag (zondag) pas, uiterlijk, om half een op het station te verschijnen. Per trein zou het van Trichy verder gaan richting Kanchipuram, een van de meest heilige steden van India. De plaats is een van de zeven heilige Hindoesteden. Als enige daarvan is hij gewijd aan Shiva en Vishnu. Kanchipuram bleek een drukke stad onder de rook van Chennai en telt vijftig tempels.

De etappe ging langs vele rijst– en graanakkertjes over een route van 316 kilometer. Na acht stops kwam de Nagercoil Express aan op een heel klein, pittoresk stationnetje. Met vorig jaar erbij was deze in Kanchipuram denk ik het meest romantische stationnetje. Ondanks de drukte was het er toch vredig en gemoedelijk. En zeker niet gehaast. De avond ervoor keek ik even op Tripadvisor. Dat doe ik eigenlijk iedere dag wel. Over wat er over mijn accomodaties gezegd wordt en wat er waar te doen is. Ik schrok, want er waren een paar vernietigende commentaren op mijn hotel. Eenmaal op locatie was al snel te zien dat ze goed bezig waren geweest. Zo stond er ook een verlicht bord aan de straat. Het viel alles mee. Geen lekkende douchekop. Geen toilet dat niet doorspoeld. Zelfs het bed was schoon. Het viel dus alles mee. Er was alleen geen internet, maar dat is niet zo belangrijk. Subliem was het eten in het restaurant. Daarvoor hoefde ik in ieder geval niet ver voor te zoeken, want het zit binnen de hotelmuren. Die eerste avond in Kanchipuram had ik na het eten al snel Starsports gevonden en keek ik lekker op mijn kamer naar Chelsea versus United.

Maandagochtend stond het bol van de tempels. Of nou ja, ik heb er drie bekeken. Het begon bjm de grootste van allemaal, de tempel met een achtenvijftig meter hoge hoofdtoren en al te zien was bij het naderen van de stad vanuit de trein. De Ekambareshwar tempel dateert uit de zestiende en zeventiende eeuw en is opgedragen aan Shiva als Heer van de Mangoboom. Daarna ging het naar de uit de achtste eeuw stammende Vaikuntha Perumal tempel. Deze is gewijd aan Vishnu, die veel verschillende verschijningsvormen heeft, als leeuw en everzwijn. Hier heb ik net als in Kanyakumari bloemen geofferd, en dit keer ook fruit, zoals bananen en kokosnoten. Ik werd gezegend met een goed en succesvol leven vol liefde en voorspoed. Ook werd ik gevraagd naar ouders en broer, dus ook jullie kunnen er weer tegenaan. Ik sloot af bij de eveneens uit de achtste eeuw stammende Kailasanatha tempel. Bij alle drie mochten alleen Hindoes het meest heilige deel in. En als je een offer doet, eisen ze een forse donatie. Daarom misschien dat weinig toeristen het doen. In tegnstelling tot vorig jaar betaal ik echt niet het absurde wat ze vragen. Nogmaals, ik heb niks tegen donaties, en ben vrijgevig. Maar ik zag dat de donaties die ik dan deed gewoon in eigen zak verdwenen. Het gaat helemaal niet naar de tempel. Behalve in het binnenste heiligdom dan denk ik, maar een Indiër betaald echt niet zijn dagloon. En in mijn ogen zou een donatie een vrijwillige, zelf te bepalen, hoeveelheid moeten zijn.

Na als twaaluurtje weer een heerlijke thali gegeten te hebben, ging ik weer op pad. Nket alleen om plaatjes te schieten. Ik moest naast een pinautomaat, ook wc–papier zien te vinden. Hier in de buurt geen hypermarkt, maar hele kleine winkeltjes. En het is niet net als bij ons dat het schap wc–papier geplunderd wordt wanneer een nieuwe lading toeristen arriveert. De verkoper had, ergens in een heel donker hoekje, nog wel een verdwaalde rol liggen. Die leek mij daar eerder op goed geluk daar te liggen, dan dat hij voorraadtechnisch ook daadwerkelijk bestond. Maar goed, ook de pinautomaat gevonden, dus ik kon weer vooruit. Onderweg naar een geschikte standplaats een paar keer gestopt voor vers sap, chai, of gewoon wat foto`s. Kanchipuram leek me niet echt een fotogenieke stad met haar brede drukke straten. Maar ook hier ben ik weer verrast en werd ik gevraagd voor een praatje of een foto. Meestal waren de Indiërs me voor. Wat een overweldigende glimlachen. En wat is men hartelijk.

Uiteindelijk vond ik in een bocht een blok beton en nam plaats naast een Indiër. Een veel betere plek zit er vandaag niet in, dacht ik. Terwijl de Indiër geboeid de camera in de gaten hield, legde ik een en ander vast. Veel voorbijgangers keken verbaasd toen ze mij zagen zitten. Het mooiste kwam helaas niet op beeld, want ik had de camera eens even uit gezet. Het verkeer stond even stil en achterop de motor zag ik een ventje zijn vader stevig vasthouden. Met zijn hoofd tegen zijn vaders rug keek hij mij zakelijk onderzoekend aan. Terwijl het verkeer weer in beweging kwam, zwaaide ik. De stralende glimlach van de jongeling, onbetaalbaar.

Gisteren (dinsdag) eigenlijk hetzelfde. Lekker de straat op geweest. Bij een koffiekraam kwam Arasu naast me zitten. De nog niet getrouwde vijfentwintig jarige vroeg of hij een uurtje met me mee mocht. Dat leek me uiteraard wel leuk. Onderweg naar de Ekambareshvar tempel kwamen we een andere tempel tegen. Arasu kon niet naar binnen. Als Hindoe moet je eerst een bad nemen. Ik moest zelf maar gaan kijken, dan zou hij even terug gaan en zouden we elkaar voor de Kumarakottam tempel weer zien. Om half een gingen we beiden weer onze eigen weg want Arasu had andere verplichtingen. Na een middagdutje van twee uur zocht ik na een klein rondje mijn blok beton weer op en schoot net als eerder die dag nog wat fraai beeldmateriaal.

Zo kwam er langzaam maar zeker een einde aan mijn verblijf in Tamil Nadu. Vandaag (woensdag) ben ik middels twee treinen aangekomen in Chennai, de hoofdstad van de staat. Er ging geen directe trein van Kanchipuram naar Chennai, ik moest overstappen in Chengalpattu. Dat was voor mij een primeur in dit grote land. De vraag op voorhand was of dat wel zo verstandig was. Er zou twee uur zitten tussen aankomst en vertrek in Chengalpattu. Dat zou toch moeten lukken, ondanks dat treinen geregeld vertraagd zijn. Toch heb ik daar deze reis nauwelijks last van gehad. Maar het zuiden is dan ook niet zo druk met sporen. Daar brengen ze al wel verandering in, want de hele route wordt vol gegooid met stenen en beton. De plannen zijn grootst. Want ook nieuwe grote stations zie ik in aanbouw.

Ik kwam in de loop van de avond aan in Chennai, en ga daar morgenmiddag al weer weg. Tamil Nadu was in ieder geval een fantastische tijd. Prachtige tempels, wederom heerlijk eten en, bovenal, ontzettend vriendelijke, lieve mensen. De reis gaat echter verder en vordert met rasse schreden. Belachelijk, zo snel als dat het gaat. Maar Tamil Nadu heeft een verpletterende indruk gemaakt. Morgen (donderdag) stap ik in de trein naar Bangalore. In de loop van de middag trek ik met Karnataka de vijfde staat binnen en kom ik ook weer `s avonds aan. Zaterdag zullen dan al de laatste twee weken van de reis aanbreken.

FOTOS TIRUCHCHIRAPI

Ik ging weer op weg.

Ik ging weer op weg.

Even met Pali op de foto.

Even met Pali op de foto.

Gezellig op de markt.

Gezellig op de markt.

Op de markt.

Op de markt.

Ik waan me op straat in een open lucht museum.

Ik waan me op straat in een open lucht museum.

Een man rust uit bij de tempel in Srirangam.

Een man rust uit bij de tempel in Srirangam.

Met Babu.

Met Babu.

Toen hield de verbinding het voor gezien….

Categorieën:Azië, India, India 2016

1 reactie

  1. Wat een geweldige reis heb je! Geniet van de rest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: