Van Chennai naar koninklijk Hampi


Week zeven is ook al weer verstreken. Een hele gezellige periode waarin ik in vogelvlucht van Chennai naar Hampi ben gereisd. In Chennai, Bangalore en Mysore vond ik mezelf terug in een heel leuk hostel en heb ik een leuke tijd gehad met veel gezellige mensen. Morgen ben ik nog een dag in backpackers walhalla Hampi. Die zaterdagavond stap ik in de trein naar Hyderabad. Zondagavond weer een trein, richting de laatste halte van mijn reis, Aurangabad. Deze week was er in ieder geval ook weer een om nooit te vergeten.

De trein naar Chengalpattu en Chennai was niet vertraagd. Ik kwam dan ook op tijd aan in Chennai en was om half zeven `s avonds in het Red Lollipop hostel. Ik was nog geen hostel tegen gekomen zoals deze. Gelukkig ook eens wat anders dan een hotel. Meer een thuis. Dat had ik ook wel even nodig, want ik was vermoeid na twee weken Tamil Nadu. Na een nacht in een slaapzaal met nog zeven anderen, en airconditioning, zou ik donderdag alweer vertrekken. Die ochtend heb ik eerst met de Chileen Alonso ontbeten een straat verderop. Hij ging vervolgens geld wisselen, hij kwam de avond ervoor, laat, uit Thailand. Ik ging nog even een tempel bekijken. Verder geloofde ik het allemaal wel en heb ik lekker op de bank gelegen, gelezen en koffie gedronken. En via de app van de spoorwegen mijn trein gespot. De Sanghi Mitra Express zou om twee uur vertrekken, maar was om twaalf uur al twee uur vertraagd. Ik kon dus langer op de bank blijven aanmodderen.

Uiteindelijk vertrok de trein om vijf uur en kwam ik met drie en een half uur vertraging om twaalf uur `s avonds aan in het Electric Cats hostel. De reis zelf was prima, ondanks dat het lang duurde. Mensen kwamen af en toe een praatje maken, waaronder Kushal en Kumari, terwijl ik bijna omviel van de slaap. Met de riksja ging het richting het hostel, maar uiteindelijk konden de bestuurder en ik het in een grote straat niet vinden. Ik zag voor het Empire Restaurant twee westerlingen eten bestellen en veronderstelde dat het niet ver kon zijn want er was hier maar een hostel in de buurt. Ik werd aangesproken door een wildvreemde. Of ik Electric Cats zocht. Dat kon ik Avi bevestigen, die wat backpackers namens het hostel had meegenomen, de stad in. Na aankomst op het station dacht ik lekker om half een op bed te kunnen liggen. Avi stelde echter nog een borrel voor een begonnen we een spelletje poker. Met ook nog Sunghi (Zuid Korea), Tom, John (beide Engeland) en Simon (Duitsland) werd het een uur of drie. Inmiddels ben ik met Karnataka alweer in de vijfde staat, welke een groot deel van de Deccan Hoogvlakte inneemt. Bangalore is er de hoofdstad van, waar ik een volle dag zou verblijven om zaterdag naar Mysore te reizen.

De volgende ochtend ging ik het paleis en de botanische tuin bekijken. Verder bleek Bangalore een enorm uitgestrekte stad. Ik zal net als met Chennai en Mumbai geen afstanden noemen. Als Nederlander zou je er spontaan een minderwaardigheidscomplex van krijgen. Mijn verblijf in Bangalore zat hem net als in Chennai vooral in de huiselijke gezelligheid van het hostel. Ver van huis voel je je dan ook gewoon echt even thuis. Op de eerste dag van week zeven, zaterdag, stond er halverwege de ochtend, om elf uur, een treinetappe naar Mysore op het programma. Een snelle Shatabdi Express, met alleen maar fatsoenlijke stoelen er airco. Dat is ook wel eens fijn. Aangekomen in Mysore liep ik al snel riksjarijder Ravi tegen het lijf. Hij bracht me naar hostel Sonder. Hetzelfde als de voorgaande twee hostels qua sfeer. Twee uur later kwam hij me halen om het Amba Vilas paleis (1897–1912) te bekijken.

Het was zo achterlijk druk dat het niet eens leuk was om er doorheen te lopen. Dat had ik gezien het weekend was natuurlijk kunnen weten. Op dit soort dagen zijn veel Indiërs ook erg vervelend. Ze hebben totaal geen oog voor anderen en lopen je zowat ondersteboven. Ze willen ook allemaal Haantje de Voorste zijn. Nou, ik doe gewoon mee. Ik schuif echt geen verrekte centimeter op. Ik betaal nota bene vijf maal de prijs van een local om binnen te komen. Buiten van hetzelfde laken een pak. Ik moest mijn schoenen weer terug zien te krijgen. Die waren echter op een hoop gegooid met een twintigtal opdringerige Indische mannen. Ik werd aan alle kanten geduwd en armen en ellebogen werden driftig gebruikt. Ik ging er al snel in mee. Lekker zuigen.

De bediende was al die zeurende Indiërs zat en gooide de hele berg over de toonbank. Het was, laat ik het zo zeggen, mijn persoontje eerst. Ik stond toch echt vooraan in de rij, voor die hele groep. In deze minuten heb ik geen vrienden gemaakt, maar wie loopt te vervelen krijgt het dubbel en dwars terug. Richard, een van de backpackers in Sonder, zorgde voor Engels voetbal op televisie. De Engelsman verbleef hier een week om er vervolgens vier weken te werken. Zo heb ik Louis weer zien verliezen en een paar uur later Guus zien winnen. Zondagochtend heb ik lekker buiten gezeten. Er gingen wat mensen verder op reis, waaronder de uit Goes komende Laura. De middag uren heb ik in de dierentuin doorgebracht waarna het `s avonds weer voetbal kijken geblazen was.

Maandagochtend stond Ravi om half elf voor de deur. Hij zou me aan de voet van een duizend treden tellende trap afzetten. Bovenop de berg was een tempel te vinden. Die ben ik overigens niet in geweest, ik heb vooral er buiten lekker rondgekeken. Wat ik nog niet eeder zag, is dat kokosnoten kapot gegooid werden. Het bijgeloof is dat als hij breekt, er niks aan de hand is. Als hij heel blijft, brengt het ongeluk. Vandaar dat ik sommigen een tweede poging zag wagen. Halverwege de terugweg kwam ik Nikitha en Arpitha tegen. Na een praatje en een foto wilden ze verder. Ik dacht, ho even, wel even namen noteren. Beetje jammer dat ze geen facebook of email hadden.

Ravi vertelde over zijn leven. Met zijn riksja verdient hij de kost voor zijn gezin. Hij is zestien jaar getrouwd en heeft twee zonen van elf en acht. Hij had er nog een en zou veertien worden. Het toen achtjarige ventje speelde naast het huis cricket en viste een bal uit de bosjes. Hij kon niet weten dat daar een cobra lag te wachten en hem in de hand beet met alle gevolgen van dien. De vader van Ravi was jaren geleden bij een ongeluk op de weg overleden. Sindsdien heeft Ravi ook geen contact meer met zijn broer. Hij probeert het wel maar krijgt geen respons. `s Avonds vierden we Claire (Engeland) haar verjaardag met naast ons ook nog Malte (Duitsland), Kate (Engeland), Trisha (Verenigde Staten), Nudia (Spanje) en Afas Israel.

Dinsdag heb ik voornamelijk gevuld met niets doen. Dat hield in dat ik naast niets doen heus nog wel iets heb gedaan. Zo heb ik die dag mijn backpack ge–herpakt. Een vuilinisbelt was er niets bij. Ik ben een dekentje wezen scoren, voor in de trein. Het (onderste) bed wil nog wel eens stoffig zijn. Verder heb ik het verhaal tot en met maandag en de foto`s tot dat moment alvast in orde gemaakt. Ook heb ik nog buitengewoon leuk gekletst met de achtentwintig jarige Amerikaanse Trisha. Voordat ze naar yoga ging kwam ze me nog even hartelijk gedag zeggen. De knuffel was zo snel dat ik niet eens uit mijn stoel kon komen. Later was het ook een `tot ziens` met de Israeliër Afas, de Engelsman Richard, de Duitser Malte en de Indïer Deshik. Ongetwijfeld zie ik ze allemaal ooit weer eens.

Het was namelijk zes uur en dat betekende dat het voor mij tijd was om naar het station te gaan. Een mooie, gezellige tijd met veel leuke mensen om mij heen in Mysore liep ten einde. Er stond een trein op mij te wachten, welke mij om kwart voor zeven in ruim twaalf uur naar Hospet zou brengen. Voor mij geen dagtreinen meer. Om tijd te winnen op mijn weg richting Mumbai zou ik vier nachttreinen gebruiken. In de trein was het druk. Veel westerlingen zag ik instappen, al viel dat niet te zeggen van mijn slaapwagon s1. De Indïers met wie ik zat spraken geen engels en buiten keek ik tegen een zwarte muur aan. Om half elf begon er iemand zijn bed gereed te maken. Al snel volgden er meer. Zo gaat dat altijd. Een half uur later was de hele wagon in het duister gehuld. Ik luisterde nog wat muziek en draaide me om twaalf uur maar eens om. Echt bedtijd. Dat draaien viel nog niet mee. Het bleek weer even wennen geblazen. Precies twaalf uur na vertrek, kwart voor zeven in de ochtend, werd ik wakker omdat de mensen met wie ik zat eruit moesten. Dat was wel handig, want ik moest er een uurtje later uit en kon ik me ook niet verslapen of door de wekker heen slapen. Slechts vijfendertig minuten later dan gepland arriveerde de trein in Hospet. Per riksja ging het vervolgens richting het twaalf kilometer verderop gelegen Hampi.

Hampi is een knus, romantisch backpackers walhalla en zeker geschikt voor iedereen die van tempels en ruïnes houd. Het dorp is klein, past in je broekzak, maar is immens populair wegens de nabijgelegen ruïnes van Vijayanagar. De ooit zo uitgestrekte metropool was lang een bolwerk van Vijayanagars heersers, totdat in 1565 de moslims binnen vielen. Nu zijn veel tempels en ruïnes te vinden tussen dorpjes en rijstvelden. Van te voren had ik me wel wat ingelezen en de bestemming kwam niet zomaar op de route. Maar eenmaal op locatie werd ik echt overrompeld. Al snel bekroop mij het gevoel dat dit echt het absolute hoogtepunt van de reis is wat cultureel erfgoed betreft. Vier dagen lang kon ik dan ook mijn hart ophalen. Woensdagochtend, net twee uur uit de trein, begon ik aan een wandeling langs uiteindelijk een vrij groot deel op de ene kant van de kaart. Kaart?! Ze hebben hied, serieus, dank u God, een kaart(!) van de omgeving.

Vanuit mijn homestay, bij echt, nou, wat een vriendelijke mensen, kijk ik pal op de grootste tempel. De Virupaksha tempel was dan ook een fraai startpunt van de tocht. De tempel is als enige nog in gebruik. Ik was enigszins verbaasd, ik had de tempelolifant(!) achter mij aan. Het dier had geholpen bij gebeden en was al zwaaiend met de slurf onderweg naar het ontbijt. Na de lunch vergaapte ik me nog aan de Varaha tempel, de Konings Balans, de Vitthala tempel en de Stenen Kar en de Achutaraya tempel. Na lekker gegeten te hebben en een lauwe douche lag ik om tien uur voldaan, maar werkelijk versleten op bed. Wat een dag! Voor de volgende dag had ik een fietstocht geboekt en bevond ik me in gezelschap van over de hele wereld. We waren met vijftien personen, onder aanvoering van gids Shekar. Terwijl hij bij de Virupaksha tempel zijn inleidende praatje hield, kwam de tempelolifant voorbij. Dat is trouwens een zij, en heeft een naam, Lakshmi.

Nou, oke. Goed. Sprongen we dus op de fiets. Wel verdraaid. Geen versnellingen. Richting de allereerste stop lag slechts een monsterklim. Slechts één kwam fietsend boven. Ik stapte als eerste af, halverwege. Na mij volgde ierdereen. Há, ze wilden gewoon niet de eerste zijn. Ik natuurlijk ook niet, maar ik stond volledig geparkeerd. Ik ga jullie niet vermoeien met alle tempels, dan wordt het nogal langdradig. Wat was het gaaf in het volgens Shekar `Rome van Azië`. Dat laatste is wat overdreven, laat ik het binnen India houden. Maar echt, wat waanzinnig mooi. Het was een gezellige dag.

Maar toch wel het meest naar mijn zin had ik het met Asta. De Indische studeert geneeskunde en zal waarschijnlijk later haar vader opvolgen. Nadat de tour in principe over was, wilde ze nog naar de Lotustempel. Gezien de fysieke gesteldheid van de meesten, en de tijd al ruim verstreken was, liet de gids het bezoek.aan dit grote complex aan ieder voor zich. Ik had wel zin om verder te fietsen. Samen ontdekten we de mooiste tempel die niet eens op de kaart stond. Daar hielden we nog wat mooie plaatjes aan over. Ook met een groep Indïers, die zoals Asta zei dachten dat wij broer en zus zouden zijn. Die gedachte leek mij raar. In tegenstelling tot haar mooi getinte kleurtje ben ik net een melkfles.

Terug naar Hampi moesten we wel wat haast maken, want Asta zou per bus naar Goa reizen. Na een warme knuffel gingen we ieder onze eigen weg. Niet veel later lag ik in het gemoedelijke backpackers restaurant onderuit gezakt op de kussens. Er is geen bier in Hampi. Helaas. Dat had er wel in gegaan. Maar het verse sap, de koffie en dit keer eens een pizza was ook allemaal prima. Vandaag, vrijdag, ben ik smorgens nog even op pad geweest, heb ik de zon zien opkomen vanaf de Matanga Berg en heb ik een fraai beeldje gekocht. En dit verhaal dus afgemaakt.  

Vanavond zet ik een punt achter week zeven. De laatse week breekt alweer aan. En ik vond dat de afgelopen zeven al snel zijn gegaan. Ik denk dat ik op deze laatste week geen vat zal hebben. Morgen, zaterdag, heb ik nog een volle dag in Hampi te gaan. Om zeven uur `s avonds begint een lange reis naar mijn laatste echte stop voor Mumbai, te weten Aurangabad. Om daar te komen gebruik ik twee nachtreinen achter elkaar. De eerste brengt mij zaterdagnacht naar Hyderabad. Na zondagochtend vroeg daar te zijn aangekomen zal ik die avond weer de trein in stappen voor het vervolg van de reis naar Aurangabad. Daar zal ik vier dagen verblijven. Donderdagavond heb ik dan mijn laatste trein en kom ik vrijdagochtend aan in Mumbai. Aan het begin van de avond leg ik dan mijn laatste etappe binnen India af, richting het vliegveld. Mijn planning zegt om acht uur in de avond. Daar heb ik alvast maar zes uur van gemaakt. Zeven uur voor vertrek. Ik verwacht een chaos op de weg en zorg dat ik in ieder geval drie uur zonder zorgen op de weg kan vertoeven.

FOTO`S CHENNAI, BANGALORE, MYSORE

Onderweg naar Chennai.

Onderweg naar Chennai.

Aan de dosa in Chennai.

Aan de dosa in Chennai.

Met Sattik in Chennai.

Met Sattik in Chennai.

Met Kushal en Kumari in de trein.

Met Kushal en Kumari in de trein.

Voor het Amba Vilas paleis.

Voor het Amba Vilas paleis.

Een Indiër in Mysore.

Een Indiër in Mysore.

Met Ravi in Mysore.

Met Ravi in Mysore.

In Mysore met Arpitha en Nikitha.

In Mysore met Arpitha en Nikitha.

Trisha, Claire, Nudia, Malte, Kate en ik.

Trisha, Claire, Nudia, Malte, Kate en ik.

De eerste van vier nachttreinen, hier richting Hampi.

De eerste van vier nachttreinen, hier richting Hampi.

FOTO`S HAMPI

Tempelolifant Lakshmi zat me achterna.

Tempelolifant Lakshmi zat me achterna.

Varupaksha tempel.

Varupaksha tempel.

Bij de Stenen Kar.

Bij de Stenen Kar.

Ik werd weer om een foto gevraagd.

Ik werd weer om een foto gevraagd.

Iemand zin in een banaan?

Iemand zin in een banaan?

Met Asta bij de Lotustempel.

Met Asta bij de Lotustempel.

Met Asta voor de Hajari Rama tempel.

Met Asta voor de Hajari Rama tempel.

Groepsfoto.

Groepsfoto.

Hajari Rama tempel.

Hajari Rama tempel.

P1030965

P1030924

Met Asta voor de Mahanavani Dibba.

Met Asta voor de Mahanavani Dibba.

Categorieën:Azië, India, India 2016

1 reactie

  1. Beautiful pictures and obvious dedication to your story telling art. Excellent blog. Safe travels Erik. Ps. I responded to you on my blog as well 🙂
    Tricia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: