Het is tijd om naar huis te gaan!


Vanuit India groet ik jullie een laatste keer, ik vond het weer leuk voor jullie geschreven te hebben en wil iedereen vanaf deze plaats bedanken voor het lezen en volgen op welke manier dan ook. Vanavond om 1.20 (20.50 Nederlandse tijd) vlieg ik terug naar Nederland. Om 9.10 verwacht ik na een overstap in Zurich weer op Nederlandse bodem te landen.

Zo. De acht weken zitten er op. Vijfenvijftig dagen heb ik rond gekeken in het zuiden van India. Vanmorgen om half acht kwam ik aan op het station van Mumbai en was ik een half uurtje later in het hostel. Na een eenvoudig ontbijtje staand op straat is het tijd voor dit laatste verhaal. Ruim 5200 kilometer spoor voerden mij door zes staten en langs tweehonderdelf stations. Achtien treinen brachten mij naar diverse mooie plaatsen in het land. Wat cultureel erfgoed betreft waren Hampi en de zojuist bezochte grotten van Ajanta en Ellora het hoogtepunt. De wandschilderingen en rotsbeeldhouwerken zijn fenomenaal. Tamil Nadu was als geheel onovertroffen. Meer dan een kwart van de foto’s zijn in die twee weken gemaakt. De bruiloft was buitengewoon en de gastvrijheid van Kiran en Bixon hartelijk. De roadtrip met mijn Indiase vrienden naar Munnar was prachtig. In dit verhaal eerst een terugblik, gevolgd door een fijne kennismaking met Hyderabad en dus de grotten van Ajanta en Ellora.

Het begon allemaal acht weken geleden in Mumbai. Nadat ik in twee dagen de stad had verkend, stond in alle vroegte mijn eerste treinetappe naar Goa op het programma. Na een hele dag in de trein kwam ik gesloopt aan, daar aan het strand van Benaulim. Veel heb ik Goa niet gedaa.. Lekker vakantie gevierd, geschaakt, strandwandelingen gemaakt en bovenal heerlijk gegeten en veel mensen leren kennen. De oude stad was buitengewoon fraai. Aan Goa hoef ik dan ook weinig woorden vuil te maken.

Ook etappe nummer twee was er qua kilometers en tijd eentje van de buitencategorie. Tijdens die etappe, naar Ernakulam, werd ik in de trein uitgenodigd de bruiloft van Nidin en Niya bij te wonen. Zijn vader toverde een prachtige uitnodiging uit zijn tas. Die was voor mij. Hiertoe moest ik wel Kovalam uit de route schrappen. Gelukkig kon ik ook langer bij Kiran blijven. Mijn Indische vriend, vorig jaar in Amritsar leren kennen, was de reden voor mijn bezoek aan Ernakulam en Cochin. Hij was twaalf januari jarig en stonden we snachts nog kip op de barbeque te leggen. Met we bedoel ik naast Kiran ook Bixon en Sibin.

Na een dag in Cochin met Kiran en Bixon te hebben verkend, waarbij de Chinese visnetten prachtig waren, sprongen we met zijn drieën in de auto voor een monsterlijke roadtrip naar Munnar, en keerden we via Thekkady weer terug. Wat was dat een prachtige trip. En wat hebben we het naar ons zin gehad, daar tussen de vele theeplantages. Ik had nooit kunnen vermoeden ruim vijfhonderd kilometer over te weg af te leggen. Wat een avontuur was dat, tussen al die gekken op de weg. Vervolgens ging ik zelf een paar dagen naar Alleppey om daar de binnenwateren te bewonderen. Het was in Alleppey dat ik weer eens de bioscoop in dook.

De eenentwintigste januari naderder en ik keerde dan ook terug naar Kiran. Na een nachtje slapen ging ik per bus naar Manjaly om daar bij de bruiloft van Nidin en Niya aanwezig te zijn. Haar familie stond raar te kijken toen ze mij zagen wachten. Beide kampen waren ook wat nerveus. Toen Nidin en zijn familie arriveerden was de vader al uit de auto nog voor hij stil stond. Omdat ik de plechtigheid niet wilde verstoren, koos ik voor een plekje op de achterste rij. Ook al wilde de familie Thomas mij liever vooraan hebben. Tijdens het fotomoment na de Katholieke bruiloft in de kerk stond ik al genoeg in de belangstelling. Nadat ik bij de receptie uitgegeten was, kon mijn eigen receptie beginnen. Om het zo maar te zeggen. Velen grepen hun kans. De laatste avond in Cochin nam ik Kiran en Bixon mee bowlen en uit eten. Op deze manier werd een mooie tijd afgesloten en was het geen vaarwel, maar tot ziens.

Mijn volgende verblijf was in een resort in de heuvels op dertig kilometer van Trivandrum. Ook hier heb ik het naast wandelen vooral rustig aan gedaan. Wel was ik al snel onder de indruk van de iedere dag zo kleurrijke Anupama. Zij volgens mij ook van mijn persoontje, want zij begon met al dat zenuwachtige gezwaai en gegiegel. Het had niks om het lijf overigens, want ze was al uitgehuwelijkt. Kerala was een waanzinnige periode vol leuke en mooie momenten. Vooral Kiran en Bixon ben ik dankbaar voor hun gastvrijheid. Een diepe buiging en een groot dankjewel was ik verschuldigd aan Kerala. Maar dat gold twee weken later ook voor Tamil Nadu. Gedurende die twee weken doorkruiste ik deze staat van zuid naar noord.

Ik begon in Kanyakumari, met het prachtige Vivekananda bouwwerk. In Kanyakumari was de reis al halverwege in weken en dagen. Dat kon nog niet gezegd worden van het aantal treinen en kilometers. Kreeg ik een kilometer vergoeding? Ja. In de vorm van talloze praatjes en hartelijke glimlachen. Het ging vervolgens verder naar Madurai, Tiruchchirapalli, Thanjavur, Kanchipuram en Chennai. Prachtige tempels heb ik gezien. Rijkelijk gedecoreerd en fraai gekleurd. Wat een openluchtmuseum. Wat een prachtige mensen heb ik in Tamil Nadu mogen fotograferen en leren kennen. Door post te vatten zag ik pas echt de hektiek van het dagelijks leven. Via dit blog was ik niet echt in staat dit te laten zien, maar aan deze twee weken Tamil Nadu heb ik enorm veel beeldmateriaal over gehouden. Vermoeid kwam ik aan in Chennai en was het verblijf in Tamil Nadu achter de rug.

In Chennai heb ik het die ene ochtend rustig aan gedaan. Er resteerden nog maar twee weken. In Bangalore en Mysore was het vooral gezellig en hing er een warme huiselijke sfeer in het hostel. Van schaken tot pokeren en van tempels tot de dierentuin. Het kwam allemaal langs. En ook lekker voetbal kunnen kijken. De tijd vloog er dan ook voorbij. In Hampi verbleef ik in een van de vele homestays. Hampi is erg klein en drijft volledig op het toerisme. Wel hoorde ik dat binnen nu en twee jaar alle homestays, restaurantjes en winkeltjes verdwenen zullen zijn. De overheid heeft namelijk grootse plannen. Dit is uiteraard tegen het zere been van de lokale bevolking want zij verliezen hun werk. En Hampi zal haar charme verliezen.

Zaterdagochtend heb ik lekker op een rots gezeten en gelezen over Hyderabad. Daar zou ik een volle dag zijn en er niet slapen. Zondagochtend zou ik aankomen en savonds weer vertrekken. Rond het middaguur keek ik eens in mijn portomonnee, want ik had hef gevoel te moeten pinnen. Slechts drie biljetten van honderd. Daarmee kom ik per riksja op het station van Hospet. Meer zit er dan ook niet in. Op naar de atm. De bank bleek gesloten. Twee Australiërs die ik kende van de fietstocht kwamen ook voor een gesloten deur terecht terwijl ik een oplossing zocht. Uiteindelijk deelden we een riksja naar een atm vier kilometerverder op. Eind goed. Al goed.

Afgelopen zaterdag was ik dus nog in Hampi. Mijn trein naar Hyderabad zou pas om zeven uur ’s avonds vertrekken. Tot op het laatste moment moest ik wachten met pakken. Ik had nog even een keer de was afgegeven voor de laatste week. Ook waren telefoon en tablet leeg. Lekker, met twee nachttreinen in het vooruitzicht. De kamer had ik niet meer. Ik moest er om negen uur al uit. Die ochtend heb ik zittend in de schaduw op een heuvel met uitzicht op de Verupaksha tempel doorgebracht. ‘S middags had ik de enige twee stopcontacten buiten aanwezig veroverd. Ik had nog slechts driehonderd rupee over. Verdorie. Bank gesloten. En de eerstvolgende atm stond vier kilometer verder. Ik zou nog net de lunch kunnen betalen. Ik moest dus wel per riksja op jacht naar geld. Gelukkig had een Australisch stel, hen kende ik van de fietstocht, hetzelfde probleem en deelden we een riksja.

In de trein heb ik verrassend goed geslapen en was ik na vijfendertig minuten vertraging om half acht in het grote Hyderabad. In deze om haar Biryannis bekend staande stad had ik veertien uur te vullen. Om half tien ’s avonds stond de voorlaatste etappe op de rol. Nadat ik mijn backpack op het station in de opslag had achtergelaten kon mijn tocht per riksja beginnen. Het begon bij de Birla Mandir, een prachtige witte tempel bovenop een heuvel met een waanzinnig uitzicht over de stad. De tweede stop was het prachtige fort van Golconda. Om wat af te koelen werd koers gezet naar het Chowmahalla paleis waarna ik even vlug de Char Minar op de gevoelige plaat vastlegde. De nabijgelegen Mekka Masjid kwam ik wegens strikte kledingvoorschriften niet binnen. Omdat het zondag was en er daarom veel winkeltjes gesloten waren, kon ik niks passends regelen. Misschien is de grootste moskee van India wat voor de volgende keer.

Ik vroeg de bestuurder voor een restaurant met goede biryani’s, want dat is waar Hyderabad om bekend staat. In Cafe Bahar heb ik zo’n heerlijk rijstgerecht met een flinke kippenpoot verslonden. Voor gratis wifi hoefde ik op facebook alleen maar in te checken. Ja lap. Bericht uit Hampi, van mijn homestay aldaar. ‘ Your tab here in kitchen. Come and pick it up’. Makkelijk gezegd. Maar dat zat er helaas niet in. Ik heb ze gevraagd het op te sturen, eventueel dat misschien andere gasten konden helpen. Dat durven de lieve mensen momenteel niet, bang dat het zoek raakt. Ja, mijn eigen schuld, maar dan houd het op. Na de lunch heb ik me het Lumbini park af laten zetten en zat de tour er op. Hier heb ik bijna vier uur doorgebracht. Voornamelijk in de schaduw. Tussendoor even met de boot naar het grootste boeddhabeeld van India geweest.

Om lekker te tafelen had ik op Tripadvisor gekeken. Op nummer een stond een prijzige toko waar je kon barbequen. Na het park was ik er echter twee uur te vroeg. Het opende pas om half zeven. In het tegenover gelegen winkelcentrum, staand op de roltrap naar boven, zag ik beneden twee schaakborden en de zogenaamde Chess Master erachter. Twee partijen waren gaande. Eenmaal boven maakte ik dan ook rechtsomkeerd en voegde me bij dat wat gaande was. ‘Beat the Chess Master and win unique gifts’. Nadat ik mezelf had geregistreerd mocht ik plaatsnemen.

Ik was benieuwd. Jezelf ‘Chess Master’ noemen, dat schept verwachtingen. In een partij die bijna een uur zou duren had ik met zwart lang een pion voorsprong. Helaas kon geen gebruik meer maken van een loper waardoor de echte angel in mijn aanval ontbrak. Omdat wit ondanks een betere stelling ook geen doorbraak kon forceren wer besloten tot remise. Ik wilde opstaan om plaats te maken voor een ander. Nee, nog een keer, verzocht de schaakmeester vriendelijk doch streng.

Beetje jammer was het dat de schaakmeester zijn voorgaande partij kopieerde, waardoor er een razendsnelle partij volgde met louter dezelfde zetten. Na tien minuten verkeek ik me lelijk en gaf een loper en een paard weg. En dat enkel omdat ik een andere zet deed dan in de partij ervoor. De partij was dan ook gelijk over, waarna ik ben gaan tafelen en vertrok ik om acht uur richting het station met een etappe van meer den vijfhonderd kilometer in het vooruitzicht. De Aurangabad Passenger zou er op voorhand al zestien uur over doen. het nadeel van een Passenger-trein is dat deze stopt op elk station. En dat waren er voor mij dit keer liefst achtenvijftig. In een etappe vinkte ik meer dan een kwart van alle tweehonderdelf stations af.

Ik was al helemaal versleten, al was het nog gezellig praten en pinda’s eten met Arhun. Hij zou om half twee in de nacht Bidar bereiken. Dat moment heb ik gemist. Na om elf uur het licht te hebben uit gedaan werd ik om zeven uur wakker. Dat is nog eens doorhalen. We waren op een station, Parli, waar we een half uur zouden stoppen. Tijd om alles even op te bergen, benen te strekken, gezicht onder kraan en chai drinken. Nadien heb ik nog vrij veel geslapen kennelijk, want ik was enigszins verrast toen we om twee uur Aurangabad binnen reden. Dat is tot op de dag van vandaag een oude moslimstad, welke vooral als uitvalsbasis dient voor de grotten van Ajanta en Ellora. Zo ook voor mij. Maandagmiddag ben ik begonnen met de boeddistische grotten van Aurangabad zelf, als opwarmertje voor de dagen erna. Ook ben ik wezen kijken bij de Bibi-ka-Maqbara (1679), een kleine Taj Mahal.

De volgende ochtend (dinsdag) ging ik per auto en chauffeur voor drieentwintig euro een dag naar de grotten van Ajanta. Samen met de grotten van Ellora de hoofdreden voor mijn verblijf in Aurangabad. Ajanta is op dinsdag gesloten en Ellora op maandan. Laatstgenoemde zou ik dan ook woensdag doen. Ajanta ligt honderd kilometer van Aurangabad, wat dus al vijf uur autorijden betekende. De andere vier uur heb ik de zesentwintig grotten bekeken die in een halve maan vorm naast elkaar liggen. De wandschilderingen binnen heb ik nooit eerder gezien. Zeldzaam mooi. De grotten dateren uit de tweede en eerste eeuw voor Christus, en de vijfde eeuw na Christus. Als je bedenkt dat alles handmatig en met nauwelijks licht is gedaan. Waanzinnig.

Bij terugkomst in Aurangabad zat ik er helemaal doorheen. Toch keek ik nog even verder in de straat. Ach kijk. Een slijterij. En je kan er binnen, aan de bar, nog drinken ook. Smaakte die IJsvogel even goed. Het zaakje word gerund door de twintig jarige Shubham. Hij sprak nog eens goed engels ook. Al snel mengde een ieder zich in het gesprek. Allemaal heul leutig.

Woensdag stond Ellora gepland. De chauffeur, Moti, bracht me weer van A naar B. Onderweg stopten we eerst bij het fort van Daulatabad. Het fort is gebouwd rond, op en in de grote Balakot-rots. De enige route, in het verleden, naar de citadel bovenop is door een lange donkere tunnel met trappen en in hoogte verschillende treden. En het pad draait afwisselend naar links en naar rechts. Zonder licht, in welke vorm dan ook, is je tocht uitzichtloos. Boven wachtte een prachtig uitzicht

Daar waar Ajanta vooral uitblinkt in wandschilderingen, is het in Ellora de rotsarchitectuur. De locatie is met vierendertig grotten eeuwenlang belangrijk geweest voor boeddhisten, jains en hindoes. De grotten dateren uit de zesde tot de negende eeuw. Grot zestien is zonder enige twijfel het pareltje. De Kailasha tempel is er een voor Shiva en volledig uit massieve rots gehouwen. Het oog voor detail, destijds, verbazingwekkend. Wat een meesterwerk.

Gisteren (donderdag) had ik heel de dag de tijd om het eens rustig aan te doen. Ik heb na een heerlijk ontbijt mijn backpack alvast vluchtklaar gemaakt. Verder heb ik nog wat rondgelopen en in het park mijn boek weer eens open geslagen. Om half twaalf ’s avonds was het dan zover. Mijn laatste etappe, per trein, over 373 kilometer bleek niet eens vertraagd. Om half acht kwam ik dus weer aan in de stad waar het acht weken geleden allemaal begon.

Mijn tijd in India zit er zoals ik boven schreef dus op. Het was een prachtige reis, van begin tot eind. En wat is het snel gegaan. Vanavond vertrek ik om zes uur richting vliegveld, zeven uur voor vertrek. Mijn vlucht staat gepland om 1.20 (20.50 Nederlandse tijd). Ook nu vlieg ik weer via Zurich, waarna ik om 9.10 in Amsterdam zal landen.

Dit was het dan echt. Ik wil jullie vanaf deze plaats hartelijk danken voor het lezen van mijn verhalen en het volgen van mijn avontuur op welke manier dan ook.

We zien elkaar weer snel!

Advertenties
Categorieën:Azië, India, India 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: